Przynajmniej tak myślałam… aż przeczytałam notatkę dołączoną do kwiatów.
Mark, mający 35 lat, był całym moim światem przez ostatnie sześć lat. Poznaliśmy się przez wspólnych znajomych, zakochaliśmy się w sobie i stworzyliśmy relację, która wydawała mi się wręcz bajkowa.
Nie był najbardziej romantycznym facetem, ale był niezawodny, stabilny i dokładnie tym, czego, jak sądziłam, chciałam. Planowaliśmy nasz ślub przez ponad rok, a wszystko wydawało się idealne.
Tamtego wieczoru byłam w hotelu z druhnami. Spędzałyśmy czas na przedślubnych przygotowaniach — śmiejąc się, popijając wino i omawiając ostatnie szczegóły. Podekscytowanie było wyczuwalne.
Około godziny 22 ktoś zapukał do drzwi. To był pracownik hotelu z bukietem — czerwonym, świeżym i pachnącym.
— Wygląda na to, że ktoś łamie zasadę zakazu kontaktu przed ślubem! — zażartowała moja świadkowa, Kelly.
Zaśmiałam się, czując przypływ ciepłych uczuć. To nie było w stylu Marka, ale może stał się sentymentalny.
Sięgnęłam po liścik, spodziewając się czegoś słodkiego, jak „Nie mogę się doczekać, by cię poślubić”. To, co przeczytałam, odebrało mi mowę.
Na karteczce widniało jedno zdanie: „Nie chcę”.
Zamarłam. W pokoju zapadła cisza, a moje serce przyspieszyło. Kelly wyrwała mi notatkę z ręki, a jej twarz wykrzywiła się w konsternacji.
— Co to ma znaczyć? „Nie chcę”?
Ogarnęła mnie panika. Sięgnęłam po telefon i zadzwoniłam do Marka. Bez odpowiedzi. Próbowałam jeszcze raz. I znowu. Poczta głosowa.
Zaczęłam pisać do niego wiadomości, a moje serce waliło jak szalone. Coś było nie tak. To nie był żart.
O północy zaczynałam tracić grunt pod nogami. Moje druhny próbowały mnie uspokoić, wymyślając różne teorie — może to pomyłka, może głupi żart.
Ale kto zrobiłby coś takiego noc przed moim ślubem?
— Muszę go zobaczyć — powiedziałam, wkładając bluzę. Kelly chwyciła swoją torebkę, nalegając, że pójdzie ze mną.
Pojechałyśmy do mieszkania Marka w niemal całkowitej ciszy, a mój umysł kreślił najgorsze scenariusze.
A jeśli odwołuje ślub?
A jeśli w ogóle go tam nie ma?
Jego samochód stał jednak na miejscu, co napełniło mnie jednocześnie lękiem i ulgą. Zapukałam do drzwi.
Gdy w końcu się otworzyły, Mark stał w nich, zaspany i zdezorientowany.
— Carly? Co tu robisz? — zapytał, zerkając na zegar.
Za nim stał jego brat Eric, również zdezorientowany.
Wcisnęłam mu kartkę przed nos. — Co to ma znaczyć?! — wykrzyknęłam, drżąc z gniewu i bólu.
Mark spojrzał na notatkę, a jego twarz wyrażała czyste zdziwienie. — Czekaj, co? Nie wysłałem tego, Carly. Nie mam pojęcia, o co chodzi.
Eric podszedł bliżej, próbując zrozumieć sytuację. — Co się dzieje?
Kelly odezwała się podniesionym głosem. — Ktoś wysłał jej kwiaty z notatką „Nie chcę”. Noc przed ślubem. Kto mógłby zrobić coś takiego?!
Mark spojrzał na mnie szeroko otwartymi oczami. — Carly, przysięgam, że nie wysłałem żadnych kwiatów. Nie wiem, co się dzieje.
Wpatrywałam się w niego, szukając w jego twarzy oznak kłamstwa, ale widziałam tylko konsternację.
Eric zasugerował, że to może być okrutny żart, ale kto mógłby zrobić coś takiego?
Kelly nalegała, żebyśmy wrócili do hotelu i zajęli się tym rano. Z niechęcią zgodziłam się.
Następnego ranka, gdy druhny poszły na śniadanie, zostałam sama w pokoju, próbując przetrawić wszystko, co się wydarzyło.
Wtedy znów rozległo się pukanie do drzwi.
Ku mojemu zaskoczeniu, to był Eric.
— Eric? Co ty tu robisz?
Wyglądał na zdenerwowanego, z rękami głęboko w kieszeniach.
— Carly, muszę ci coś powiedzieć — powiedział cicho, unikając mojego wzroku.
Ogarnęło mnie przeczucie czegoś złego. — Co takiego?
— To ja wysłałem te kwiaty — wyznał.
Wpatrywałam się w niego, oszołomiona.
— Ty… co? Dlaczego?
Westchnął, opierając się o framugę drzwi.
— Bo, Carly… jestem w tobie zakochany. Od lat.
Mój umysł wirował. To nie mogło się dziać.
— Eric, jesteś moim przyszłym szwagrem! Zdajesz sobie sprawę, co mówisz?
Wyglądał na załamanego. — Wiem, wiem. Ale nie mogłem dłużej udawać. Myślałem, że jeśli zobaczysz, że Mark nie jest dla ciebie, może… może spojrzysz na mnie.
Poczułam, jakby ktoś wymierzył mi cios.
— Myślałeś, że zrujnowanie mojego ślubu to dobry sposób? Wysłałeś tę notatkę, żeby wszystko podważyć?!
— Przepraszam — wyszeptał, załamany. — Wiem, że to było złe. Po prostu… nie mogłem tego dłużej w sobie trzymać.
Moje ręce drżały ze złości. — Musisz wyjść. Teraz.
Eric zawahał się, ale w końcu skinął głową i wyszedł.
Stałam w pokoju w szoku. Jak miałam powiedzieć Markowi, że jego brat próbował sabotować nasz ślub?
Ale ukrywanie tego nie wchodziło w grę.
Kiedy Mark przyjechał, żeby mnie odebrać na ceremonię, odciągnęłam go na bok i opowiedziałam mu wszystko. Jego twarz wykrzywiła się ze wściekłości.
— Eric zrobił co?! — wykrzyknął.
Mark wybiegł z hotelu i udał się prosto do miejsca, gdzie czekał Eric. Bez wahania go skonfrontował.
— Nie jesteś tu mile widziany. Nie przyjdziesz na ten ślub, a jeśli spróbujesz jeszcze raz czegoś takiego, jesteś poza moim życiem na zawsze.
Eric, blady i drżący, próbował się tłumaczyć, ale Mark nie chciał słuchać. Odwrócił się i odszedł, zostawiając go samego.
Pomimo tego wszystkiego, ślub odbył się zgodnie z planem i był piękny.
Ale składając przysięgę, nie mogłam przestać myśleć, jak niewiele brakowało, by wszystko się rozpadło.
Po ceremonii Mark przytulił mnie mocno i powiedział stanowczym głosem:
— Przetrwaliśmy to. I nikt — absolutnie nikt — nigdy więcej nie stanie między nami.
