Dziesięcioletni Kirill był wstrząśnięty, gdy natknął się na tajemniczą skrzynkę ukrytą w starym kanapie, który dostał po swojej babci.
Jednak to, co znalazł w jej wnętrzu – list i dokumenty prawne – przyniosły jeszcze więcej niespodzianek i odkryły przed chłopcem gorzką prawdę o jego rodzinie.
Kirill stanął przed wyborem, który miał zadecydować o jego przyszłości.
Chłopak wpatrywał się w lekko zniszczony, pokryty kurzem tapczan, który pozostał po babci. Zadrżał, kiedy tragarze głośno postawili mebel na podłodze.
Po chwili, odganiając chmurę kurzu, podszedł bliżej, by sprawdzić, czy nie został uszkodzony.
– Będę tęsknić za babcią – powiedział cicho, palcem dotykając ciemnej plamy, którą sam kiedyś zostawił, gdy przypadkowo rozlał sok.
Babcia nigdy się nie złościła, raczej martwiła się o to, by nalać mu więcej soku, niż o zniszczoną meblościankę.
– Po co tęsknić za starą karlicą, która zostawiła ci ten grat? – ojciec pokręcił głową i kopnął w róg tapczanu.
– To nie grat, tato. To pamiątka po babci. Jak dorosnę, zarobię pieniądze, ale nie będę w stanie stworzyć nowych wspomnień z nią.
Ojciec skrzywił usta w uśmieszku, a jego oczy się zwęziły.
– Ona tylko kłopoty ci sprawiała od czasu, jak twoja mama odeszła. Zapomniałeś, jak babka mnie zgłosiła do opieki społecznej? A jak oddała cię do tej rodziny?
Kirill opuścił głowę.
– Ci ludzie nie są tacy źli. Pozwolili mi zostać tu przez kilka dni z powodu pogrzebu babci. Nie chcę wracać… chcę mieszkać z tobą.
– Zajmę się tym, synu – ojciec pogłaskał go po włosach. – Zrobię wszystko, by cię zabrać na stałe, bo twoja upierdliwa babka już nie będzie mi mówiła, co mam robić. Znowu będziemy rodziną.
Kirill się uśmiechnął. Chciał objąć ojca, ale ten już odwrócił się, wyciągając napój z lodówki, siadając w fotelu i włączając telewizor.
Chłopak westchnął. Tęsknił za ojcem, ale nigdy nie był on tak ciepły, jak mama.
Nagle Kirill poczuł coś twardego pod siedziskiem kanapy. Wyskoczył i podniósł poduszkę. Pod materiałem ukryte było coś zszytego.
– Coś tam jest! – krzyknął, ale ojciec nawet nie zwrócił uwagi.
Kirill przyniósł nożyczki i ostrożnie przeciął szwy. W środku znalazł pudełko z napisem:
Dla Kirilla”. Kirill smutno się uśmiechnął, rozpoznając babciny charakter pisma. Ostrożnie otworzył pudełko, wyjmując zapieczętowaną kopertę, którą odłożył na bok, i kilka złożonych arkuszy z dokumentami prawnymi. Jego wzrok padł na list od babci.
„Kochany Kirillu, przepraszam, że zmuszam cię do podjęcia poważnej decyzji w tak młodym wieku, ale twoje dobro i przyszłość zależą od twojej mądrości.
Musisz wiedzieć, że twój ojciec wrócił tylko po to, by przejąć spadek. Wyjaśnię ci wszystko, a wtedy sam zdecydujesz, czy zasługuje na twoją miłość”.
Kirill zmarszczył brwi. Zerknął przez ramię, by upewnić się, że ojciec nadal pochłonięty jest telewizorem, i kontynuował czytanie.
Lidia z trudem wchodziła po schodach do mieszkania zięcia. Każdy krok sprawiał jej trudność, ale musiała odwiedzić wnuka. Wiadomość od przyjaciółki jej zmarłej córki, mieszkającej w tym budynku, wywołała niepokój o Kirilla.
Po kilku minutach uporczywego stukanego, drzwi nagle otworzyły się. Na progu stał mężczyzna z ciemnymi cieniami pod oczami, chwiejny od zmęczenia.
– Lidia… co pani tu robi? – wysapał Yuri, szorstkim głosem.
Babcia niemal zadławiła się od zapachu alkoholu, który od niego bił.
– Przyszłam zobaczyć Kirilla. Gdzie on jest?
– Eee… – Yuri potarł brodę, wyraźnie zdezorientowany. – A który dziś dzień?
– Wtorek. – Lidia weszła do mieszkania i zamarła z przerażenia, widząc sterty brudnych ubrań, puste butelki i plastikowe pojemniki z resztkami jedzenia. – Jak radzisz sobie bez Oli?
Yuri wymamrotał coś niezrozumiale, a potem ruszył w stronę lodówki, wyciągając paczkę kiełbasy i zaczynając robić kanapkę, zostawiając drzwi lodówki otwarte.
– Czy ty naprawdę karmisz Kirilla tym? – Lidia wskazała na półki, pełne ultra przetworzonych produktów.
– Co w tym złego? – Yuri wyciągnął pudełko z gotowym obiadem. – Oto makaron z serem. Ma tu wszystko – produkty mleczne i węglowodany. To zdrowe dla rosnącego dziecka.
Lidia pokręciła głową. Nigdy nie rozumiała, co jej córka widziała w tym mężczyźnie, ale teraz nie było miejsca na żale.
– Yuri, chłopak potrzebuje świeżych owoców, warzyw, porządnego mięsa i zbóż. Wysyłam ci pieniądze co miesiąc, żeby miał wszystko, co niezbędne! A słyszę, że chodzi w podartych ubraniach i jest brudny. Co się dzieje w tym domu?
Yuri ziewnął.
– Podarte ubrania to oznaka zdrowego trybu życia. Na pewno ta plotkara Tatiana z sąsiedniego bloku coś wymyśliła. Nie słuchaj jej, Lidia. Ja dobrze wiem, jak wychowywać syna.
– Tak, widać to po liczbie pustych butelek wokół twojego fotela i tym chaosie. Kiedy ostatni raz prałeś? I… – rozejrzała się, zauważając brak rzeczy… – gdzie zabawki i sprzęt sportowy Kirilla?
– On się teraz interesuje elektroniką. Współczesne dzieci takie są.
– Ale ja opłacam jego zajęcia w klubie piłkarskim.
– Nie chciał tam chodzić, – machnął ręką Yuri.
Lidia westchnęła.
– Słuchaj, Yuri. Możesz uważać mnie za starą babcię, ale tego tak nie zostawię. Albo zmieniasz swoje zachowanie, albo zadbam o to, by Kirill żył w normalnych warunkach.
Wracając do teraźniejszości, Kirill skończył czytać list babci:
„Proszę, zostań z Denisa i Michałem, Kirillu.
Kochają cię i dadzą ci to, czego nie potrafi twój ojciec. Wiedz, że zawsze cię kochałam, tak samo jak twoja mama. Zrób właściwy wybór. Z miłością, twoja babcia”.
Kirill ostrożnie złożył list i schował go do kieszeni. Wziął dokumenty prawne i zaczął je przeglądać.
Chłopak wiedział, że czeka go trudna decyzja.
