Wiele lat temu rozwiodłam się z moim pierwszym mężem. Ileż on mnie męczył! Po tych latach małżeństwa potrzebowałam dużo czasu, by się odbudować.
Nie pracował, wydawał moje pieniądze na alkohol i kradł z domu. Ale wszystko cierpliwie znosiłam, bo miałam syna, który dorastał.
Jednak pewnego dnia, gdy Gabriel miał 12 lat, podszedł do mnie, spojrzał mi w oczy i powiedział:
— Mamo, dlaczego to znosisz? Wyrzuć go!
Wtedy wszystko stało się dla mnie jasne i bez wahania wyrzuciłam męża z domu.
To była chwila czystej radości – nie potrafię tego nawet opisać słowami.
Później miałam kilku adoratorów, ale nigdy nie planowałam poważnych związków. Bałam się ponownie natknąć na ten sam problem.
Ostatnie cztery lata były szczególnie trudne. Mój syn wyjechał do Kanady do pracy i postanowił zostać tam na stałe.
Nie chciałam wyjeżdżać – za późno, by przyzwyczaić się do innego kraju.
Czas pandemii był wyjątkowo ciężki – nikt nie przyjechał, by mnie odwiedzić. Stopniowo samotność stała się nie do zniesienia.
— Znajdź sobie chociaż przyjaciela, z którym będziesz mogła porozmawiać! — namawiała mnie przyjaciółka.
— Rozumiesz, patrzę na mężczyzn w moim wieku, a wszyscy wydają się starzy i słabi. Wstyd się z nimi pokazywać.
Po co mi to? Żeby w starości zajmować się kimś? Oni szukają nie towarzyszki, a opiekunki.
— Poznaj kogoś młodszego. Wyglądasz świetnie!
To sprawiło, że zaczęłam się zastanawiać. I tak się stało, że zaczęłam rozmawiać z mężczyzną, który mieszkał obok. Codziennie spacerował z psem w parku, blisko naszego domu.
Miał na imię Ion. Był rozwiedziony, jego była żona wyjechała do Włoch, a on miał dorosłą córkę. Wyglądał świetnie – 49 lat, wysoki, przystojny mężczyzna. Ja, jak już wspomniałam, miałam 62 lata.
Zaczęliśmy rozmawiać, a on tak mnie uwiódł – prawie codziennie przynosił mi kwiaty. Nawet nie zauważyłam, jak się do mnie wprowadził.
Wszyscy wokół dziwili się, jak taki atrakcyjny i interesujący mężczyzna może interesować się mną. Przyznaję, że cieszyłam się z jego uwagi.
Codziennie gotowałam mu smaczne dania, z radością prałam i prasowałam jego ubrania. Jednak pewnego dnia powiedział mi:
— Może powinnaś wychodzić z moim psem na spacer. Byłoby ci zdrowo częściej przebywać na świeżym powietrzu!
— Chodźmy razem.
— Może nie powinniśmy zbyt często pokazywać się razem.
„Czy on się mnie wstydzi?” – pomyślałam. I wtedy zrozumiałam, że stałam się jego służącą. Postanowiłam porozmawiać poważnie.
— Uważam, że obowiązki domowe powinny być dzielone sprawiedliwie. Możesz sam prasować swoje ubrania. A psa możesz sam wyprowadzać.
— Słuchaj, jeśli chciałaś młodszego i przystojniejszego mężczyzny, powinnaś była sprawić, by był szczęśliwy. A jeśli nie, to po co?
— Masz 30 minut, żeby spakować swoje rzeczy i wyjść!
— Co? Nie mogę – moja córka już wpuściła swojego chłopaka do mojego mieszkania.
— To zamieszkajcie razem!
Bez wahania wyrzuciłam go na zewnątrz. Muszę jednak przyznać, że mnie to zasmuciło.
Czy kobieta w moim wieku naprawdę nie ma szans na prawdziwą miłość? Wciąż tęsknię za czułością…
