„Zagracie na pianinie – dam ci tę restaurację, a jeśli nie, wyrzucę cię stąd bez grosza” – powiedział właściciel, próbując upokorzyć kucharkę. Ale gdy tylko dziewczyna podeszła do pianina, wydarzyło się coś zupełnie nieoczekiwanego…
Anna niosła tacę z gorącym mięsem, gdy czyjaś ręka gwałtownie chwyciła ją za nadgarstek.
– Stój.
Zadrżała. To był Mark – właściciel restauracji, człowiek, którego nawet kelnerzy z dziesięcioletnim stażem się bali.
– Co powiedziałaś o pianinie? – zmrużył oczy.
Anna nie od razu zrozumiała, o co chodzi.
– Ja… ja tylko powiedziałam, że fortepian nie jest nastrojony.
Mark uśmiechnął się, obrócił ją twarzą do sali. Przy stolikach siedziało około czterdziestu osób – biznesmeni i ich żony.
– Słyszeliście? – powiedział głośno. – Nasza kucharka jest też muzykiem.
Ktoś się roześmiał.
– Pewnie uczyłaś się w konserwatorium? – zapytał Mark z drwiną.
Anna milczała.
– No? Uczyłaś się, czy nie?
– Nie – odpowiedziała cicho.
W sali zrobiło się trochę ciszej.
– To jest niespodzianka – przeciągnął Mark i klasnął w dłonie. – Emma, podejdź.
Do niego wyszła jego córka. Idealna fryzura, sukienka droższa niż roczna pensja Anny, zimne spojrzenie. Wszyscy znali jej historię: uczyła się u najlepszych nauczycieli, w drogich akademiach, dawała koncerty za granicą. Mark nie raz opowiadał, że gra „jak geniusz”.
Mark objął córkę za ramiona i spojrzał na Annę.
– Patrz. Emma teraz zagra. Potem zagracie ty. Jeśli zagracie lepiej – kupię ci restaurację. Twoją. Z twoim imieniem.
A jeśli nie – wylecisz stąd dzisiaj. Bez wynagrodzenia.
Wskazał palcem na pianino.
W sali zapadła cisza.
Anna poczuła, jak płoną jej uszy. Wszyscy patrzyli na nią. Nie jak na człowieka – jak na rozrywkę.
Powoli otrzepała dłonie o fartuch… i zrobiła krok w stronę pianina. A potem wydarzyło się coś nieoczekiwanego…
Emma usiadła, poprawiła sukienkę i zaczęła grać.
To było… piękne. Czyste. Precyzyjne. Profesjonalne. Goście grzecznie kiwali głowami, ktoś nawet oklaskiwał.
Mark uśmiechał się, zadowolony.
– Tak jest – powiedział. – A teraz ty.
Spojrzał na Annę. W sali zrobiło się cicho.Anna powoli podeszła do pianina. Usiadła. Już od pierwszych nut coś w sali się zmieniło.
To nie była zwykła muzyka. Grała tak, jakby żyła w każdym klawiszu.
Bez przesady, bez teatru – ale tak, że niektórzy zaparło dech w piersiach.Kiedy skończyła, nikt przez kilka sekund nie klaskał.
– Nie… – Mark pokręcił głową. – To niemożliwe. Może znasz tylko tę melodię. Zagraj inną.
Anna skinęła głową. Zaczęła grać ponownie. Najtrudniejszą kompozycję. Bez nut. Nie patrząc nigdzie. Tylko z pamięci.
Teraz nikt już nie miał wątpliwości.
Kiedy ostatnia nuta ucichła, sala wybuchła oklaskami.
Mark patrzył na nią, jakby widział ją po raz pierwszy.
– Gdzie… gdzie się tego nauczyłaś? – zapytał.
Anna wstała.
– Nauczyła mnie babcia – powiedziała spokojnie. – Była pianistką.
W sali znów zapadła cisza.
Mark powoli westchnął, a potem uśmiechnął się – tym razem bez drwiny.
– Trzeba dotrzymać słowa – powiedział. – Restauracja będzie twoja.Anna milcząco skinęła głową.
