„Twoi rodzice podarowali nam mieszkanie, ale na wesele nie dokładali się. Niech nie przychodzą!” — ogłosił pan młody.
Rita stała przed lustrem, uważnie przyglądając się swojemu odbiciu. Za kilka dni czekał ją ważny krok — zostać żoną. Ślub, przejście od stanu narzeczonej do żony, budziło w niej podniecenie i tremę. Chciała, żeby wszystko przebiegło idealnie, bez zakłóceń i niespodzianek.
Myśli o przyszłym życiu krążyły jej w głowie, i postanowiła zajrzeć do mieszkania, które rodzice podarowali jej i Jegorowi. Trwał tam remont, a para marzyła o przeprowadzce tuż po ślubie, lecz budowlańcy się spóźniali.
Upewniwszy się, że prace wreszcie idą w odpowiednim tempie i zakończą się za kilka dni, Rita uśmiechnęła się z ulgą. Podziękowała kierownikowi budowy za to, że popchnął ekipę, i udała się do domu — do mieszkania, które razem z Jegorem wynajmowali tymczasowo.
Po przybyciu od razu wzięła się za przygotowanie kolacji. Chciała sprawić radość przyszłemu mężowi, pokazać, że jest nie tylko dobrą narzeczoną, ale też troskliwą gospodynią. Jegor cenił wykwintne jedzenie, więc Rita kupowała książki kulinarne, uczyła się, eksperymentowała — teraz pewnie czuła się przy kuchence.
Gdy przygotowała rybę w białym sosie i świeżą sałatkę warzywną, zajęła się sobą: nałożyła lekki makijaż, ułożyła włosy. Prawie skończyła, gdy usłyszała trzask drzwi w przedpokoju.
— Ale aromaty! Już ślinka cieknie. Jesteś po prostu czarodziejką, Rito! — zawołał Jegor, wchodząc i wyciągając bukiet chryzantem.
— Znowu kwiaty? Czyżbyśmy mieli święto?
— A czy nie jest świętem, gdy wracam do domu, a wita mnie taka piękna kobieta? Najbardziej przekonujący powód.
— Przebierz się, umyj ręce i usiądź do stołu. Ja w tym czasie postawię kwiaty w wodzie.
Rita była w siódmym niebie. Bała się, że wybierze mężczyznę podobnego do męża swojej kuzynki — zakochanego w sobie, aroganckiego, obojętnego. Ale Jegor był inny: uważny, troskliwy, hojny w komplementach i prezentach.
Choć przemknęła myśl: a co jeśli zachowuje się tak, by zmazać winę albo coś uzyskać w zamian? W końcu dziadek też dawał babci kwiaty, kiedy chciał coś poprosić lub przeprosić.
Podczas kolacji Jegor zachowywał się dziwnie — zamknięty, zamyślony. Prawie nie jadł, odpowiadał monosylabami. To zaniepokoiło Ritę.
— Wszystko w porządku? Dziś jesteś jakiś inny — zapytała ostrożnie.
Jegor poprawił kosmyk ciemnych włosów opadający na czoło i wymuszone się uśmiechnął.
— Tak, wszystko dobrze. Ale… znasz mnie zbyt dobrze. Nie chcę cię oszukać. Jest coś. Dobrze, powiem wprost: awansują mnie w pracy! Zaprosiłem na ślub swojego szefa i postanowił nam zrobić prezent — da awans. Wyobrażasz sobie?
— Niesamowite! Jaki hojny szef. Ale dlaczego wyglądasz, jakbyś otrzymał złe wiadomości?
— Chodzi o to, że na weselu będzie wielu gości — przyjaciele, krewni, ludzie z „wyższych sfer”. Moi rodzice, którzy opłacają bankiet, bardzo chcą, aby wszystko przebiegło bez zarzutu. Oni… poprosili mnie o coś.
Rita zmarszczyła brwi. Co może być tak ważne?
— Uważają, że twoi rodzice… lepiej, żeby nie przyszli na ślub. Nie teraz. Potem z nimi na pewno uczcimy osobno — za kilka dni, w wąskim gronie. Aby nie zakłócić atmosfery, nie zepsuć wrażenia.
Te słowa uderzyły jak policzek. Rita zbladła. Patrzyła na Jegora, próbując zrozumieć — czy naprawdę to powiedział na serio?
— To żart? Sprawdzasz mnie? — wyszeptała, z trudem przełykając gulę w gardle.
— Wiem, że trudno ci to usłyszeć, ale pomyśl rozsądnie. Twoja mama ubiera się… powiedzmy, nie całkiem stosownie na takie wydarzenie. A twój ojciec — ślusarz, a jego żarty czasem brzmią zbyt surowo. A ślub to nie tylko uroczystość.
To deklaracja naszego przyszłego życia. Ważne jest, aby zrobić dobre wrażenie, nawiązać kontakty, być akceptowanym w odpowiednich kręgach. Rodzice chcą, żeby wszystko było idealne. Nie odmawiamy im — po prostu odkładamy wspólne świętowanie. To nie na zawsze.
Rita ścisnęła widelec tak mocno, że kostki palców zbielały. W środku narastał gniew, zmieszany z urazą i rozczarowaniem. Chciała krzyknąć, wylać na niego wszystko, co czuje, ale zatrzymała się w porę. Trzeba było zebrać myśli.
— Jesteś taka blada… Dać ci wody? — zaniepokoił się Jegor.
— Dzięki, nie trzeba. Lepiej napij się sam. A ja muszę być sama. Jutro ciężki dzień, muszę się wyspać. Proszę, połóż się dziś w salonie.
Wstała i wyszła do sypialni. Zdjęła kolczyki i naszyjnik, rozpuściła włosy, zdjęła suknię — jakby zrzucała maskę.
Jegor zapukał do drzwi.
— Rita, obraziłaś się? Robię to dla nas! Dla naszego przyszłego życia! Nie mam nic przeciwko twoim rodzicom, po prostu… nie chcę, żeby zepsuli ten dzień.
„Zepsuli dzień?” — pomyślała. Jej rodzice — pracowici, dobrzy, kochający ludzie. Ojciec pracował latami, aby utrzymać rodzinę. Matka szyła jej sukienki i uczyła uczciwości. A teraz chcą ich wykluczyć z najważniejszego dnia w życiu córki? Tylko dlatego, że „nie pasują”?
Rita spojrzała na swoje odbicie — i nie poznała siebie. Oczy płonęły, ciało drżało ze złości, zęby zaciskały się od napięcia. Przypomniała sobie, jak prosiła Jegora, aby ojciec prowadził ją do ołtarza. On wtedy machnął ręką: „To przeżytek, wstyd”. A teraz — całkowite odrzucenie jej rodziny.
Łzy cisnęły się do oczu, ale je powstrzymała. Jeśli tak się zachowuje przed ślubem, co będzie potem? Czy będzie się wstydził jej dzieci, jeśli odziedziczą coś po jej rodzinie? Czy zabroni im kontaktu z babcią i dziadkiem?
Rita zamknęła oczy. Wszystko, do czego dążyła, legło w gruzach. Idealny narzeczony okazał się wcale nie taki idealny. Ślub, o którym marzyła, nagle przemienił się w spektakl, gdzie najważniejszy był wygląd, a nie uczucia.
Większą część nocy Rita spędziła bez snu. Myśli krążyły, ale żadna nie przynosiła jasności. Jedynym rozwiązaniem, które widziała, było zerwanie zaręczyn i odmowa ślubu, zanim wszystko posunie się za daleko.
Suknię jeszcze nie odebrała, więc można ją zwrócić. Pieniądze za wynajem auta i sali również, prawdopodobnie, zwrócą. Ale przed ostateczną decyzją chciała porozmawiać z Jegorem jeszcze raz — ostatni raz.
Następnego ranka siedzieli przy śniadaniu, jak dwaj obcy ludzie. Kiedyś między nimi była bliskość, teraz — lodowata dystans.
— Jak spałaś? — zaczął Jegor, starając się brzmieć swobodnie.
— W porządku — krótko odpowiedziała Rita, nie podnosząc wzroku.
— A ja — źle — westchnął. — Czuję się winny, choć tak naprawdę nic złego nie zrobiłem. Rozumiem, że moja propozycja cię zszokowała.
Pewnie nawet nie wiesz, jak powiedzieć o tym swoim rodzicom. Jeśli chcesz, sam z nimi porozmawiam, wszystko wytłumaczę. Powinni zrozumieć, że teraz dla nas ważne jest…
— …nawiązanie kontaktów — przerwała, kończąc jego zdanie. — Tak, rozumiem. Chcesz zrobić wrażenie na szefie, na „ważnych” gościach, na tych, którzy mogą być przydatni dla twojej kariery.
— No i co z tego? To logiczne. Budujemy przyszłość.
— A czy nasz ślub nie jest o nas? — cicho, ale stanowczo zapytała Rita.
— To nasz dzień. Powinniśmy być szczęśliwi, wolni, kochani. A nie grać rolę w czyimś przedstawieniu. Mówisz o przyszłości, ale czy może ona być zbudowana na wykluczeniu najbliższych osób?
— Nie są wykluczeni! Po prostu… odłożeni. Uczcimy z nimi osobno. To nie na zawsze.
— Ale dlaczego? — Rita spojrzała mu prosto w oczy.
— Dlaczego nie mogą być obok w najważniejszym dniu mojego życia? Bo mama ubiera się inaczej, niż byś chciał? Bo tata jest prostym, uczciwym człowiekiem? Wstydzisz się ich?
— Nie wstydzę się — odpowiedział pospiesznie. — Po prostu… są pewne standardy. Ślub to nie tylko uroczystość, to inwestycja. Musimy pokazać właściwy obraz. Miejsca są ograniczone. Zaprosiłem szefa, kolegów… Twoi rodzice po prostu nie będą mieli gdzie usiąść.
— Uważasz to za normalne? — zapytała Rita, odsuwając kubek z ostygłą kawą. Smak stał się gorzki, jak wszystko wokół.
— To rzeczywistość — wzruszył ramionami.
— Czasem trzeba coś poświęcić dla większego dobra. Nie mogę odmówić swoim rodzicom — oni płacą za bankiet. I nie mogę wykluczyć przyjaciół, kolegów. Wszystko musi być idealnie. Idę. Wieczorem nie zapomnij o degustacji tortu.
Gdy Jegor wyszedł, Rita została sama. Miała urlop, ale koledzy poprosili ją, by pomogła stażystce.
Myśli Rity były daleko.
Na ślubie nie będzie nikogo z jej strony: ani rodziców, ani najlepszej przyjaciółki — Jegor nalegał, żeby świadkinią była jego znajoma, sugerując, że przyjaciółka Rity „nie jest odpowiednia do przyjaźni”.
Kiedyś nie przywiązywała do tego wagi, teraz zrozumiała — przez cały czas powoli wymazywał z jej życia to, co było jej drogie.Kochala go, starała się podobać jego rodzinie, wspierała jego zainteresowania, znosiła jego gusta i zasady.
A on? Nic w zamian. Nigdy nie przyszedł do jej rodziców bez powodu, nie okazał zainteresowania jej życiem, nie wspierał jej marzeń.
— Przepraszam — wyszeptała Rita, zrzucając obrączkę.
Niech rodzice Jegora się zdenerwują — zainwestowali pieniądze, ale teraz to już nie miało znaczenia. Nie mogła wiązać życia z człowiekiem, który nie szanuje jej wartości, nie liczy się z jej uczuciami i uważa za normalne proszenie o takie rzeczy.
Jegor poszedł do pracy, a Rita szybko spakowała swoje rzeczy. Obrączkę położyła na szafce. Nie pisała notatki — rozmowa była nieunikniona, ale już nie wyjdzie za niego za mąż.
Zrozumiała: ostatnie miesiące zmieniały ją — nie na lepsze. Dostosowywała się, ukrywała siebie, żyła według cudzych zasad. Już nigdy tak nie będzie. Życie — to nie kompromis dla czyjejś aprobaty.
W pracy przeprosiła kolegów i pojechała do rodziców.
— Na szczęście mieszkanie zostało na ciebie przepisane przed ślubem — powiedziała mama, słysząc historię. — Inaczej musiałabyś dzielić się z tym „inteligentem”.
Rodzice zawsze byli podporą Rity. Nie ukrywali stosunku do Jegora: mama wątpiła, ojciec mówił, że „facet ma zbyt wysokie mniemanie o sobie”.
— Chciałabym, żeby się sprzeczał z ojcem — uśmiechnęła się mama. — Umysłem by go pokonał. Nie martw się, córko. Wszystko będzie dobrze.
I dziwne, ale Rita naprawdę się nie martwiła. W duszy zrobiło się lżej, jakby zrzuciła ciężki bagaż. Zadzwoniła do przyjaciółki, z którą dawno się nie kontaktowała, i umówiła się na spotkanie. Ile wszystkiego przegapione! Ile śmiechu, szczerych rozmów, po prostu życia. Wszystko po to, by stać się „idealną” dla Jegora.
Tak, był przystojny, wysoki, statyczny, z nienagannym uśmiechem. Ale w środku — pustka. Zimna, wyrachowana, egoistyczna.Jegor zadzwonił z cukierni, gdzie miała być degustacja tortu. Rita nawet o tym zapomniała.
— Nie przyjdę — powiedziała. — Ślubu nie będzie. Zdecydowałam, że tego nie chcę. Przepraszam.
— Jak to nie będzie? — krzyknął. — Oszalałaś? — Odłożył słuchawkę, a Rita usłyszała, jak przeprasza cukiernika.
Po sekundzie głos stał się spokojny: — Rita, rozumiem, jesteś emocjonalna. Porozmawiajmy. Wytłumaczę, dlaczego tak ważne jest, by postąpić w ten sposób.
— Nie potrzebuję wyjaśnień — przerwała. — Nie wyjdę za ciebie. Nie chcę żyć według twoich zasad, rezygnować ze swojej rodziny, przyjaciół, siebie. Chcę być sobą. Jeść zwykłe ziemniaki, chodzić w dżinsach, śmiać się głośno, nie bojąc się cudzej opinii.
Chcę chodzić na ryby z ojcem — nawet jeśli uważasz to za „niekobiece zajęcie”. Nie pasuję do ciebie i ty nie pasujesz do mnie. Wczoraj po prostu pomogłeś mi to zobaczyć. Klucze od mieszkania zostawiłam w skrzynce. Umowa najmu na ciebie — możesz tam mieszkać, jeśli chcesz.
— Nie możesz tak zrobić! — krzyknął. — Mam awans w grze! Szef oczekuje żonatego pracownika! Rito! Gdzie jesteś? Przyjadę!
— Nie trzeba — powiedziała. — Nie zmienisz mojej decyzji.
I lepiej nie spotykaj się z moim ojcem — obiecał już „poprawić” twoją idealną prezencję. Żegnaj, Jegor. Rezygnacja z sukni jest dokonana — pieniądze zwrócone. Moi rodzice za nią zapłacili, ale jeśli bankiet i inne wydatki częściowo nie zostaną zwrócone, rekompensata wpłynie na twoje konto. To wszystko.
Wyłączyła telefon.
Tak, bolało
