– Skąd wzięły się te kapcie w przedpokoju? – Alina zatrzymała się w progu, gdy weszła.
Jej wzrok padł na znoszone damskie kapcie z futrzanymi pomponami, smutno przyciśnięte do ściany. Wyglądały tam zupełnie obco – jak dziki kwiat w sterylnym wazonie.
Egor wyszedł z kuchni, wycierając ręce w ścierkę. Na jego twarzy pojawił się lekko winny, ale wciąż przyjazny uśmiech.
– A, te… Alin, więc… mama jest tutaj.
Alina powoli zdjęła buty. Coś nieprzyjemnie się w niej napięło. Wizyty Walentiny Pietrowny nigdy nie były spontaniczne – zawsze wcześniej ustalone.
– Jest tutaj? Tak po prostu? Stało się coś?
Weszła do salonu, spodziewając się zobaczyć teściową, ale pokój był pusty. Na kanapie leżała jedynie starannie złożona chustka – ta sama, którą widziała już tysiąc razy.
– Doszło do pęknięcia rury w jej mieszkaniu. Całkowita katastrofa. Zalała też sąsiadów… teraz wszystko trzeba remontować. To poważna sprawa. Pomyślałem, że nie może iść do hotelu. Zostanie u nas na tydzień, dwa.
Alina spojrzała na niego. Egor unikał jej wzroku, miął ścierkę w dłoniach, kręcił się niespokojnie. Był mistrzem tworzenia sytuacji, w których odmowa wydawała się okrucieństwem.
– Tydzień, dwa? Egor, dlaczego do mnie nie zadzwoniłeś? Dlaczego mi nie powiedziałeś? Wracam do domu i to ma być niespodzianka?
– To wszystko wydarzyło się tak szybko! – rozłożył ręce. – Zadzwoniła w panice, pobiegłem tam… hydraulicy, krzyczący sąsiedzi… totalny chaos. Spakowałem jej rzeczy i przywiozłem ją tutaj. Teraz jest w łazience. Przecież nie masz nic przeciwko? Gdzie miała iść?
Alina westchnęła. Co mogła na to powiedzieć? Oczywiście nie zostawia się matki na ulicy. Ale nie sama obecność teściowej była problemem, lecz to, że Egor podjął decyzję bez niej.
To mieszkanie, odziedziczone po babci, było jej twierdzą. Jej własną przestrzenią.
Wtedy z łazienki wyszła Walentina Pietrowna: niska, szczupła kobieta z starannie uczesanymi siwymi włosami i przenikliwym spojrzeniem. Miała na sobie szlafrok Aliny, który był na nią za duży.
– Alinoczka, kochanie, wybacz ten zamęt. Wpadłam do was jak grom z jasnego nieba – powiedziała cienkim głosem. W jej oczach jednak nie było zakłopotania.
– Dobry wieczór, Walentino Pietrowno. Nic się nie stało… to się zdarza – odpowiedziała Alina z trudem.
Wieczorem teściowa szczegółowo opowiadała o „katastrofie”, co jakiś czas zerkając na Alinę. Alina milczała, gotowała i czuła się jak gość we własnym domu.
Powietrze stało się cięższe. Każdy dźwięk wydawał się głośniejszy. Egor krzątał się wokół matki – najlepsze kawałki, dolewana herbata – a Alina czuła się zbędna.
Tego wieczoru powiedziała cicho:
– Egor, rozumiem sytuację. Ale następnym razem… ustalmy to razem. To jest mój dom.
– Alin, nie zaczynaj – uciął. – To była sytuacja awaryjna.
I odwrócił się.
Minął tydzień. Potem kolejny.
Opowieści o remoncie stawały się coraz bardziej niejasne. Za to Walentina Pietrowna całkowicie się zadomowiła.
Wstawała wcześnie, hałasowała w kuchni, przygotowywała śniadania.
– Jedz, Alinoczka, bo zniszczysz sobie żołądek – mówiła, stawiając przed nią kaszę manną, której Alina nienawidziła od dzieciństwa.
Nie rozkazywała. Działała subtelniej.
Przestawiała rzeczy. „Przypadkiem” wylewała wodę na rysunki Aliny. Robiła uwagi.
Alina pracowała z domu jako graficzka – porządek na jej biurku był niezbędny. Ale był ciągle naruszany.
– Oj, jaka ja niezdarna! – tłumaczyła się teściowa.
Egor niczego nie zauważał.
– Ona tylko chce pomóc – mówił.
Potem zaczęły przychodzić koleżanki teściowej.
Siedziały w kuchni, piły herbatę i mówiły półgłosem:
– Pracuje z domu? Co to w ogóle za praca?
– Taka chuda… pewnie nie gotuje mężowi.
– Dzieci jeszcze nie ma…
Alina zaciskała zęby.
Po miesiącu miała dość.
– Zadzwoniłam do administracji budynku – powiedziała Egorowi.
Mężczyzna zbledł.
– Nie było żadnej awarii rur. Nic.
Cisza.
– Dlaczego kłamałeś?
– Mama sprzedała mieszkanie – wyrwało się Egorowi.
Alina zamarła.
– Miała długi… duże. Ona mi pomogła.
– A ja? Dlaczego mnie w to nie włączyliście?
– Chciałem to rozwiązać!
– Moim kosztem?!
Wtedy weszła teściowa.
– Mam prawo mieszkać z synem!
To była ostatnia kropla.
– Nie. Nie w moim mieszkaniu.
Głos Aliny był lodowaty.
– Oboje macie się wynieść.
Gdy drzwi się zamknęły, Alina powoli osunęła się na podłogę.
Nie płakała.
Była pusta w środku.
Potem wstała, otworzyła okna, wyrzuciła kapcie, zebrała rzeczy.
Odzyskała swój dom.
Pierwsze tygodnie były trudne.
Brak, przyzwyczajenia.
Ale zawsze wracało jedno uczucie: była obca we własnym mieszkaniu.
I wiedziała, że podjęła dobrą decyzję.
Po pół roku przypadkiem ich spotkała.
Egor wyglądał na zmęczonego.
Walentina Pietrowna postarzała się.
Mężczyzna odwrócił wzrok.
Alina poszła dalej.
Nie czuła nic.
Tylko spokój.
Wracała do domu.
Do swojego domu.
I w końcu… była wolna.
