Twój syn jakoś sobie poradzi, szwagierka umiera!” Ale ja pojechałam odwiedzić „chorą”.

Interesujące

— Nie dostaniecie ode mnie już ani grosza! Nie jestem waszą służącą! — Jesteś bezdusznym potworem, Marino!

Zinaida Pietrowna nawet nie zdjęła płaszcza w przedpokoju. Wpadła do mieszkania punktualnie o dziewiątej rano, brudząc podłogę zabłoconymi kozakami. Koralowe korale podskakiwały jej na piersi, jakby każdym krokiem chciała wykrzyczeć synowej kolejną obelgę.

— Człowiekowi wątroba się rozpada, a ty żałujesz mu tych swoich nędznych pieniędzy! Jakie ty w ogóle masz serce?!

Marina przytrzymała barkiem drzwi balkonowe. Przez szczeliny w starej, wyschniętej drewnianej ramie do kuchni wciskało się lodowate powietrze. Pożółkła firanka drżała na przeciągu.

— Niczego nie żałuję — odpowiedziała spokojnie, stawiając na kuchence ciężki rondelek.

Przesunęła palcami po nasadzie nosa, jakby chciała w ten sposób odpędzić poranne zmęczenie.

— W zeszłym miesiącu oddaliśmy jej wszystkie nasze oszczędności. Żanna twierdziła, że idzie do szpitala na kompleksowe badania.

— Badania niczego nie wykazały! — zapiszczała teściowa.

Rzuciła rękawiczki na szafkę na buty z taką siłą, że jedna z nich spadła na podłogę.

— Czego ty oczekujesz od tych wiejskich konowałów? Przecież oni nie potrafią nawet postawić porządnej diagnozy! Żanna potrzebuje specjalistycznego leczenia. Załatwiliśmy jej miejsce w prywatnej klinice poza miastem. Bada ją profesor ze stolicy! Jedna doba kosztuje tam tyle, że aż strach o tym mówić!

Z sypialni wyłonił się Kolia, szurając wytartymi kapciami. Podrapał się po łysiejącym czubku głowy i spojrzał na matkę z poczuciem winy.

— Mamo, dlaczego znowu zaczynasz awanturę od samego progu? Ludzie nawet nie zdążyli się obudzić w wolny dzień.

— Wolny dzień?! — Zinaida Pietrowna aż zachłysnęła się powietrzem, jakby syn właśnie oznajmił, że wyrzeka się rodziny. — Twoja siostra umiera, a ty martwisz się o swoją poduszkę!

Ciężko opadła na krzesło przy ścianie i poprawiła trwałą ondulację. Jej okrągła twarz pokryła się nierównymi czerwonymi plamami.

— Kolia, jesteś w tym domu mężczyzną czy tylko atrapą? Rozkaż swojej żonie! Żannie brakuje pieniędzy na serię zastrzyków. Jeśli teraz przerwie leczenie, będzie po niej!

— Marino, przelej pieniądze z konta — wymamrotał mąż, uparcie wpatrując się w podłogę. — Po co robić z tego taki problem? Przecież mamy odłożone.

— Mamy — powtórzyła Marina, odwracając się do niego.

W dłoniach ściskała suchą ścierkę tak mocno, że aż zbielały jej palce.

— Pieniądze na nowe okna plastikowe. Te, przy których przez całą zimę wiatr wyje tak, jakbyśmy spali na otwartym polu.

Podeszła bliżej stołu.

— I na prawo jazdy dla Danii. Odkładamy na to od sierpnia. Chłopak świetnie się uczy w technikum, zdobył podwyższone stypendium. Dlaczego ma nadal marznąć w zatłoczonym tramwaju, podczas gdy my finansujemy luksusowe zabiegi innych ludzi?

— Okna mogą poczekać! — przerwała jej teściowa. — Zatkajcie szczeliny gąbką, nie jesteś żadną hrabiną! A Danii nic się nie stanie, jeśli będzie chodził pieszo. Korona mu z głowy nie spadnie. Młody, zdrowy chłopak, przynajmniej trochę schudnie! Będziesz odpowiadać przed Bogiem za to, co robisz tej chorej dziewczynie!

Marina milczała. W skroniach zaczynał pulsować tępy ból. Doskonale znała ten ton, tę presję i to nieustanne wzbudzanie poczucia winy.

Od piętnastu lat pracowała jako starsza farmaceutka w sieci aptek. Dwa dni pracy, dwa dni wolnego, a kiedy ktoś chorował, Marina brała na siebie również nocne dyżury. Za każdym zarobionym rublem stały bolące plecy, żylaki i długie godziny spędzone na nogach.

Żanna natomiast fruwała przez życie jak kolorowy motyl. Miała trzydzieści pięć lat, nie miała ani rodziny, ani porządnego stażu pracy. Nigdzie nie wytrzymywała dłużej niż trzy miesiące, bo wszędzie dopatrywała się zawistnych ludzi, głupich szefów i wrogów.

Dwa lata wcześniej zaczęła się jej „ciężka choroba”.

Najpierw bolały ją plecy. Marina zapłaciła prywatnemu kręgarzowi. Potem nagle odmówił posłuszeństwa żołądek. Marina wydała oszczędności na pobyt w sanatorium z kuracją wodami mineralnymi. Następnie pojawiły się kryzysy naczyniowe, tajemnicze problemy z wątrobą i rozmaite niedobory witamin, które nigdy nie chciały się skończyć.

Scenariusz zawsze wyglądał tak samo.

Zinaida Pietrowna pojawiała się w drzwiach z żałobną miną, przyciskając jedną rękę do piersi. Kolia spuszczał wzrok i cicho powtarzał:

„Marino, pomóżmy jej. Przecież to moja siostra”.

A Marina płaciła.

Rezygnowała z zimowych butów, nowych ubrań dla Danii i naprawy cieknącego kranu. Za każdym razem wierzyła, że to już ostatni raz. Za każdym razem miała nadzieję, że jeśli teraz pomoże, wreszcie dadzą jej spokój.

— No, proszę! — Zinaida Pietrowna nagle z hukiem postawiła na ceracie szeroki słoik owinięty gazetą. — Od szóstej rano gotuję kurczaka. Sama już nie mogę go zawieźć, mam ciśnienie dwieście na sto. Bierz torbę, Marino, i jedź na dworzec! Zawieź chorej rosół! I nie zapomnij o kopercie!

Marina powoli podniosła wzrok.

— O jakiej kopercie?

— Z pieniędzmi! W klinice żądają opłaty za cały tydzień z góry. Obiecałam głównemu lekarzowi, że do południa przywieziesz pieniądze co do kopiejki!

Kolia sięgnął do kieszeni dresowych spodni i wyciągnął kartę bankową.

— Wypłać pieniądze z bankomatu obok sklepu spożywczego, Marino. Na koncie jest akurat tyle, ile trzeba. Jedź już, proszę. Po co wszystkich denerwować?

Marina spojrzała na męża.

Stał przed nią zgarbiony, zmięty i niewyspany. Chciał tylko, żeby matka przestała krzyczeć. Żeby wszyscy dali mu święty spokój. I dlatego był gotów poświęcać cudze pieniądze, cudzy czas i cudzą cierpliwość.

Przez chwilę Marina poczuła w piersi dziwną pustkę. Jej palce zadrżały, więc oparła się o krawędź blatu i powoli wypuściła powietrze.

— Dobrze — powiedziała w końcu. — Sama to zawiozę.

— No, widzisz! Od razu trzeba było tak zrobić! — Twarz Zinaidy Pietrownej natychmiast się rozjaśniła. — Tylko nie zamęczaj Żanny pytaniami. Teraz każdy stres może się dla niej skończyć tragicznie.

Dotarcie do ośrodka leczniczego poza miastem nie było łatwe. Marina najpierw wsiadła do tramwaju, a na pętli przesiadła się do dusznego, zatłoczonego autobusu podmiejskiego, który podskakiwał na dziurawej drodze prowadzącej przez las sosnowy.

Z nieba sypały się drobne, kłujące ziarenka lodu. Marina zdrętwiałymi palcami ściskała uchwyty torby na zakupy. Słoik z rosołem zdążył już wystygnąć i coraz mocniej ciążył jej na ramieniu.

Spodziewała się zaniedbanego ogrodzenia, odrapanych ścian i zapachu środków dezynfekujących.

Tymczasem autobus zatrzymał się przed ogromną bramą z czarnego kutego żelaza, ozdobioną złotymi ornamentami. Za nią wznosiły się wiekowe sosny. Wzdłuż starannie odśnieżonych alejek stały drogie samochody z przyciemnianymi szybami.

Portier leniwie przesunął palcem po liście gości.

— Domek numer cztery. Prosto do fontanny, potem w lewo.

Marina ruszyła brukowaną alejką. W zimnym powietrzu mieszał się zapach grillowanego mięsa, dymu z drewna i słodkich damskich perfum. To miejsce w najmniejszym stopniu nie przypominało kliniki dla ciężko chorych.

Obok czwartego domku z ciemnych drewnianych bali dymił grill. Marina weszła na taras. Już miała zapukać w szklane drzwi, gdy z drugiej strony domu, od strony podgrzewanego basenu, dobiegł ją głośny kobiecy śmiech.

Głos Żanny rozpoznałaby wśród tysiąca innych.

— Mówię ci, moja szwagierka nawet nie pisnęła!

Marina zatrzymała się. Cofnęła o krok, a potem schowała się za drewnianą kratownicą oplecioną suchymi pędami dzikiego chmielu.

Przy parującym, turkusowym basenie stały miękkie leżaki. Na jednym z nich wylegiwała się Żanna, z jedną nagą nogą przerzuconą przez drugą.

Żadnej kroplówki. Żadnej szpitalnej bladości. Ani śladu śmiertelnej choroby.

Opalona skóra, świeży rumieniec, starannie ułożone kasztanowe włosy. Żanna miała na sobie szmaragdowy jedwabny szlafrok narzucony na mocno wycięty kostium kąpielowy. Paznokcie u stóp lśniły wiśniowym lakierem. W dłoni trzymała gruby kryształowy kieliszek, w którym pływały kostki lodu, listki mięty i czerwone owoce.

Obok niej przeciągała się jej najlepsza przyjaciółka Alina, owinięta miękkim ręcznikiem kąpielowym.

— Żanka, ty to masz tupet! — powiedziała leniwie. — A co, jeśli twoja matka się wygada?

— Moja matka?! — Żanna znowu wybuchnęła śmiechem. — Przecież to ona wymyśliła cały ten cyrk! Wystarczy jej wspomnieć, że ukochana córeczka źle się obudziła, a już wyciśnie z Kolii ostatnie poty. Powinnaś widzieć, jak odgrywała rolę umierającej biedaczki! „Wątroba odmawia posłuszeństwa, klinika w stolicy, światowej sławy profesor!”.

— I Marina grzecznie otworzyła portfel?

— A gdzie ta kura pójdzie? — Żanna upiła łyk napoju. — Całymi dniami siedzi w aptece i przekłada pudełka z lekami. Ani rozumu, ani gustu. Pieniądze i tak służą jej tylko do chomikowania. A jej smarkatemu synkowi zachciało się prawa jazdy? Niech sobie chodzi pieszo, nic mu się nie stanie!

Następnie z zadowoleniem wygładziła szlafrok.

— Za to mnie przepisali kompleksowy drenaż limfatyczny i kąpiele solankowe. Cuda robią!

Alina parsknęła śmiechem.

— A skąd weźmiecie resztę pieniędzy za domek?

— Kolia dzisiaj przywiezie — odparła Żanna z zarozumiałym uśmiechem. — Matka rano pojechała ich jeszcze trochę przycisnąć. Mnie akurat wystarczy na wyjazd nad morze pod koniec sezonu. Hotel z widokiem na palmy już zarezerwowałam. Po tylu nerwach naprawdę należy mi się odpoczynek!

Alina zasłoniła usta dłonią, próbując powstrzymać śmiech.

— Jakich znowu nerwach? Od dwóch lat nawet palcem nie kiwnęłaś!

— Chorowanie też jest sztuką, kochana! Myślisz, że łatwo zapamiętać, który bok bolał? Lewy czy prawy? Moja matka ciągle wszystko myli, więc muszę ją poprawiać na bieżąco!

Obie znowu wybuchnęły głośnym śmiechem.

Marina stała nieruchomo za kratownicą. Palce zesztywniały jej na uchwycie torby.

Nie czuła gniewu. Nie czuła nawet urazy. Ogarnęło ją tylko ciężkie jak ołów zmęczenie wszystkimi upokorzeniami, które znosiła przez minione lata.

A potem coś się w niej zmieniło.

Zmęczenie powoli ustąpiło miejsca chłodnej, niezachwianej determinacji.

Wyjęła telefon.

Jej palce poruszały się spokojnie. Przez szczeliny drewnianej kratownicy skierowała obiektyw w stronę basenu.

Klik.

Żanna odchyliła głowę do tyłu i uniosła kieliszek w toaście do przyjaciółki.

Klik.

Zbliżenie na zadbane, gładkie ramiona, półmisek z owocami i rachunek z restauracji leżący na szklanym stoliku.

Marina jeszcze przez chwilę przyglądała się tej scenie, po czym ostrożnie odstawiła słoik z rosołem na oblodzony stopień tarasu.

Dla śmiertelnie chorej.

Odwróciła się i ruszyła w stronę bramy.

Droga powrotna zajęła jej ponad dwie godziny. W autobusie siedziała z zamkniętymi oczami, słuchając miarowego pomruku starego silnika.

Nie pozostała w niej ani kropla współczucia.

Nie było kogo żałować.

Do domu dotarła około piątej po południu.

W kuchni teściowa czuła się już jak u siebie. Kroiła ser, układała chleb na talerzach i z zapałem pouczała Kolę, który ze smutkiem dłubał widelcem w wystygłej jajecznicy.

— No, nareszcie się pojawiłaś! — powitała Marinę Zinaida Pietrowna. — Co tak długo się włóczyłaś? Dałaś pieniądze? Jak tam moja Żannoczka? Pewnie płacze ze słabości!

Kolia również podniósł wzrok.

— Marino, wszystko w porządku? Dlaczego nie dzwoniłaś?

Marina spokojnie zdjęła kozaki, powiesiła płaszcz na wieszaku, a następnie weszła do kuchni.

Wysunęła wolne krzesło i usiadła naprzeciwko teściowej.

— Wszystko w jak najlepszym porządku — powiedziała. — Pani córka cieszy się doskonałym zdrowiem.

— Dzięki Bogu! — Zinaida Pietrowna teatralnie uniosła oczy ku sufitowi i przycisnęła dłoń do korali. — Wiedziałam, że zastrzyki pomogą! Czułam to w sercu! Ten profesor musi mieć złote ręce!

— Szczególnie dobrze zrobił jej koktajl truskawkowy — zauważyła Marina.

W kuchni zapadła cisza. Tylko kaloryfer pod oknem cicho kliknął.

Kolia zmarszczył brwi.

— Jaki koktajl? Marino, oszalałaś? Przecież ona jest na ścisłej diecie!

— A zabiegi w strefie wellness też wspaniale ją odświeżyły — ciągnęła Marina. — Ramiona ma pięknie opalone. Włosy lśniące. Z przyjaciółką śmiały się tak głośno, że cały las sosnowy je słyszał.

Z twarzy Zinaidy Pietrownej odpłynęła krew, po czym w jednej chwili pokryła ją purpurowa czerwień.

— Ty… co ty wygadujesz, przeklęta?! Gdzie ty w ogóle byłaś?!

— W domku numer cztery. Odwiedziłam pani umierającą córeczkę.

Marina wyjęła telefon, odblokowała ekran i położyła go przed mężem.

— Popatrz, Kolia. Napatrz się na swoją siostrzyczkę!

Kolia wpatrywał się w ekran. Raz mrugnął, potem drugi. W końcu pochylił się nad stołem całym ciałem.

Na zdjęciu Żanna w mocno wyciętym kostiumie kąpielowym z radością mrużyła oczy w zimowym słońcu, siedząc przy ciepłej wodzie. Zdrowa, zadbana kobieta, która nigdy nie musiała naprawdę walczyć z przeciwnościami losu.

— Co… co to jest? — wykrztusił Kolia. — Mamo, skąd to zdjęcie?

Zinaida Pietrowna rzuciła się do stołu i spróbowała wyrwać telefon z rąk Mariny. Ta jednak przykryła urządzenie dłonią i odsunęła je do siebie.

— Fałszywka! — wrzasnęła teściowa. — Tani fotomontaż! Jesteś zawistną, podłą kobietą! Mojej córeczce poprawiło się na świeżym powietrzu, lekarz sam kazał jej wyjść na taras! A ten napój z owocami ma jej poprawić wyniki krwi!

— A wyjazd nad morze też ma poprawić jej wyniki? — zapytała Marina, wstając.

Nie podniosła głosu. Mimo to w jej słowach było tyle siły, że Kolia odruchowo wciągnął głowę w ramiona.

— Pod koniec sezonu wybiera się na wakacje, Zinaido Pietrowna. Już je zarezerwowała. Za te same pieniądze, które miałam dziś wypłacić z bankomatu. Za oszczędności, które zbieraliśmy przez dwa lata, odmawiając własnemu synowi wszystkiego, czego potrzebował.

— Jak śmiesz tak mówić?! — wybuchła teściowa, pryskając śliną. — Jesteśmy jedną rodziną! Żanna jest młoda, musi jeszcze ułożyć sobie życie! No i co z tego, że trochę podkoloryzowała diagnozę? Jak inaczej można wyciągnąć pomoc od takich skąpców jak wy?! W twojej aptece obracają milionami! Nie zubożejesz, jeśli czasem komuś pomożesz!

— Mamo, zamknij się — powiedział nagle Kolia niskim, zachrypniętym głosem.

Zinaida Pietrowna odwróciła się do niego, jakby syn właśnie ją spoliczkował.

— Co powiedziałeś?! Jak śmiesz tak odzywać się do własnej matki?! Chowasz się za żoną?! Gotów jesteś zdradzić własną krew dla kilku nędznych papierków?! Gdyby nie ja, do dziś tułalibyście się po wynajmowanych kątach!

Marina podeszła do drzwi kuchni i zatrzymała się w progu.

— Pieniądze nadal są na koncie. Nie przelałam ani grosza.

Teściowa zamilkła. Jej oczy rozszerzyły się ze zdumienia.

— Jak to… nie przelałaś? Przecież rezerwacja! Jeszcze dziś wieczorem wyrzucą Żannę, jeśli nie zapłaci reszty!

— To ją wyrzucą — odparła Marina. — Zbierze swoje rzeczy i pójdzie pieszo na przystanek tramwajowy. Trochę spaceru dobrze zrobi jej wątrobie.

— Kolia! — wrzasnęła Zinaida Pietrowna. — Nie siedź jak kołek! Przelej pieniądze ze swojej pensji! Weź szybką pożyczkę!

Kolia siedział bez ruchu, wpatrując się w pusty talerz. Jego ręce bezwładnie opadły na kolana.

— Wyczerpałem limit kredytowy, mamo. Doskonale o tym wiesz. Ostatnio na twoją prośbę zapłaciliśmy za kurację zastrzykami Żanny moją kartą kredytową. Nadal spłacam ten dług.

— Nie dostaniecie ode mnie już ani grosza! — oznajmiła Marina. — Ani na zastrzyki, ani na zabiegi wellness, ani na wakacje pod palmami. To koniec. Raz na zawsze!

— Pozwę cię do sądu! — Teściowa trzęsła się ze złości. — Rozpowiem całej rodzinie, jakim jesteś potworem! Że wyrzuciłaś chorą szwagierkę na śnieg! Wszyscy będą tobą gardzić!

Marina wzruszyła ramionami.

— Niech pani opowiada, komu chce. Ja za to zaraz wyślę te zdjęcia na rodzinny czat. Powtórzę je też cioci Ljubie i wujkowi Siemionowi. Niech sobie popatrzą, jak wypoczywa nasza kochana chora. Przecież zeszłego lata oni również oddali część swoich emerytur na jej pilną operację.

Zinaida Pietrowna gwałtownie zaczerpnęła powietrza, jakby ktoś nagle zanurzył ją pod wodą. Otworzyła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

W jednej chwili runęło całe starannie przygotowane przedstawienie. Przed Mariną stała teraz zdemaskowana, zrozpaczona kobieta, która nie wiedziała już, czym grozić.

— Udławcie się tymi swoimi pieniędzmi! — syknęła w końcu.

Wypadła do przedpokoju, zerwała płaszcz z wieszaka i w pośpiechu wsunęła stopy w kozaki. Drzwi wejściowe zatrzasnęły się z takim hukiem, że aż zadrżały ściany.

Kolia siedział nieruchomo. Zgarbiony, z szarą twarzą, wpatrywał się w stół.

— Marino… wybacz mi — odezwał się po chwili. — Naprawdę niczego nie wiedziałem. Myślałem, że mama mówi prawdę.

Marina podeszła do drzwi balkonowych i przycisnęła dłoń do szczeliny w starej drewnianej ramie. Zimne powietrze musnęło jej skórę, ale tym razem nie czuła już bezradności.

— W poniedziałek przyjdzie fachowiec — powiedziała, nie odwracając się. — Wstawiamy okna z potrójnymi szybami. We wtorek Danya zaczyna kurs prawa jazdy. A twoja pensja pójdzie co do rubla na spłatę twojej karty kredytowej. Koniec z wieczornymi imprezami i nowymi wędkami. Zrozumiałeś?

Kolia pośpiesznie skinął głową.

Ludzie nie zmieniają się w ciągu jednego popołudnia. Marina doskonale o tym wiedziała. Jej mąż nie stał się nagle odważną głową rodziny. Po prostu przestraszył się, że może stracić wygodne życie, ciepłe obiady, wyprasowane koszule i komfort, który zapewniała mu Marina.

Ale Marina nie zamierzała już pozwalać nikomu innemu decydować o jej życiu i pieniądzach.

Minęły trzy miesiące.

Pod koniec lutego balkon zdobiły już śnieżnobiałe ramy okienne z szerokimi, czystymi parapetami. W mieszkaniu zrobiło się tak ciepło, że czasami trzeba było uchylać kuchenne okno.

Danya zdał egzamin na prawo jazdy za pierwszym razem. Dumnie obracał kluczyki na palcu i obiecał matce, że około pierwszego maja zabierze ją nad Wołgę.

Zinaida Pietrowna ani razu więcej nie pojawiła się w ich domu.

Od dalszych krewnych Marina od czasu do czasu słyszała jednak różne wieści. Teściowa nadal obmawiała synową na każdej ławce i przed każdą sąsiadką, skarżąc się na bezduszną farmaceutkę, która rzekomo zrujnowała zdrowie jej niewinnej córeczki.

Żanna jednak wcale nie zamierzała umierać.

Szybko znalazła sobie nowe źródło dochodu: samotnego kuzyna mieszkającego w Engelsie, emerytowanego oficera wojskowego. Teraz dzwoniła do niego na wideorozmowy, skarżyła się na potworne migreny i prosiła o pokaźną sumę na zakup drogiego japońskiego masażera.

Starszy mężczyzna wzdychał, współczuł biednej krewnej i posłusznie przelewał pieniądze ze swoich oszczędności.

Ludzka natura nie zmienia się tylko dlatego, że ktoś raz przyłapie człowieka na kłamstwie. Kto przywykł do życia na cudzy koszt, ten zwykle nie przestaje, dopóki znajduje się ktoś, kto wierzy w jego historie.

Marina natomiast pewnej soboty wykupiła tygodniowy pobyt w spokojnym sanatorium w okolicach Kostromy. Zwykłym, niewielkim ośrodku ukrytym wśród sosen, gdzie nikt nie obiecywał cudów i nikt nie żądał od niej pieniędzy.

Zapłaciła za wyjazd z własnych, uczciwie zarobionych pieniędzy.

Kolia w milczeniu włożył jej walizkę do bagażnika taksówki. Tym razem nawet nie odważył się zasugerować, że mógłby pojechać razem z nią.

Marina zamknęła drzwi samochodu i uśmiechnęła się do kierowcy.

Droga była przed nią, a nad sosnowym lasem niebo powoli zaczynało jaśnieć.

I po raz pierwszy od wielu lat Marina nie wyruszała w drogę po to, by ratować kogoś innego, lecz po to, by wreszcie zacząć żyć własnym życiem.

Visited 269 times, 1 visit(s) today
Oceń ten artykuł