Julia nie od razu zrozumiała, że patrzy na własny szlafrok.
Przez pierwsze kilka sekund po prostu stała w przedpokoju z siatką zakupów w dłoni i próbowała zrozumieć, dlaczego w jej mieszkaniu pachnie obcymi perfumami. Słodkimi, ciężkimi, waniliowymi.
Na szafce przy drzwiach leżały klucze, których nigdy wcześniej nie widziała. Kobiece. Na breloczku wisiał różowy pompon.
Julia postawiła zakupy na podłodze. Słoik śmietany stuknął o kafelki.
Dopiero wtedy spojrzała w stronę kuchni.
Przy jej stole siedziała młoda kobieta.
Na jej taborecie.
W jej szlafroku.
W tym samym beżowym, miękkim szlafroku, który Oleg przywiózł jej z Soczi trzy lata temu.
Kobieta miała może dwadzieścia osiem, może trzydzieści lat. Ciemne włosy niedbale związała w kok. W dłoni trzymała niebieski kubek z wyszczerbionym brzegiem.
Ulubiony kubek Julii.
Ten, z którego od lat piła poranną kawę.
— Dzień dobry — powiedziała Julia.
Jej własny głos zabrzmiał tak spokojnie, że sama się go przestraszyła.
— Pani jest Julią? — zapytała nieznajoma.
— Tak.
— A ja jestem Krystyna.
Powiedziała to z dziwną pewnością, jakby samo imię powinno wszystko wyjaśnić.
Julia przez chwilę patrzyła na nią bez słowa.
— Krystyna — powtórzyła. — Dobrze. A teraz może mi pani wyjaśnić, co robi pani w moim mieszkaniu?
Krystyna odstawiła kubek.
— Oleg mówił, że się rozwodzicie.
Julia poczuła, jak coś w niej zamarza.
— Naprawdę?
— Tak. Jesteśmy razem od pół roku. Powiedział, że pani się wyprowadza, a mieszkanie zostaje jemu. Nam.
Julia zdjęła buty. Powoli. Starannie. Tak jak zawsze.
Ustawiła je noskami w stronę drzwi.
— Pół roku? — zapytała.
— Tak.
— A dzisiaj jest czternasty?
— Tak. A co?
Julia spojrzała na nią.
— Czternaście lutego byliśmy z Olegiem w Niewiańsku. U jego matki. Pamiętam dokładnie, bo utknęliśmy wtedy na prawie godzinę w śnieżycy.
Krystyna zmarszczyła brwi.
— I co z tego?
— Nic. Chciałam tylko sprawdzić chronologię.
Julia weszła do kuchni.
Krystyna odruchowo się spięła, jakby spodziewała się krzyku.
Ale Julia nie krzyczała.
Otworzyła lodówkę, wyjęła wodę, nalała sobie do szklanki i wypiła kilka łyków.
— Nie będzie pani krzyczeć? — zapytała Krystyna.
— A powinnam?
— Zwykle żony krzyczą w takich sytuacjach.
Julia uniosła brwi.
— Ma pani duże doświadczenie w takich sytuacjach?
Krystyna zaczerwieniła się.
Julia zauważyła to, ale nie poczuła satysfakcji.
Przez ostatnie miesiące wyobrażała sobie ten moment.
Myślała, że kiedy wreszcie odkryje prawdę, ogarnie ją furia.
Tymczasem czuła tylko zmęczenie.
I dziwną, niemal chłodną jasność.
— Gdzie jest Oleg?
— W pracy. Powiedział, że przyjdzie około ósmej. Mówił, że pani wszystko wie i dzisiaj zabierze swoje rzeczy.
Julia spojrzała na zegarek.
Siedemnasta trzydzieści.
— Czyli mamy półtorej godziny.
— Na co?
Julia wskazała kubek.
— Została jeszcze kawa?
Krystyna patrzyła na nią jak na wariatkę.
— W turce.
— Świetnie.
Julia wyjęła drugi kubek. Nalała sobie zimnej kawy i usiadła naprzeciwko Krystyny.
Przez chwilę obie milczały.
— Opowie mi pani dokładnie, co Oleg pani obiecał? — zapytała Julia.
Krystyna mówiła szybko i chaotycznie.
Oleg opowiadał jej, że Julia od dawna jest mu obojętna.
Że żyją jak współlokatorzy.
Że Julia nie chce się rozwieść wyłącznie dlatego, że nie ma dokąd pójść.
Że mieszkanie należy do niego.
Że zapłacił za nie sam.
Że po rozwodzie Julia nie dostanie ani rubla.
— Powiedział, że pani uczepiła się mieszkania — dodała Krystyna. — Że nie ma pani pieniędzy i dlatego wszystko przeciąga.
Julia skinęła głową.
— I dlatego kazał pani dzisiaj tutaj przyjechać?
— Powiedział, żebym się wprowadziła.
— Wprowadziła?
— Dał mi klucze.
Julia spojrzała na różowy pompon leżący na szafce.
— Rozumiem.
Krystyna przez chwilę milczała.
— On mówił, że ma prawo zapraszać do własnego mieszkania, kogo chce.
Julia oparła dłonie na kubku.
— Była pani kiedyś mężatką?
— Nie.
— To niech pani zapamięta jedną rzecz.
Julia wstała.
Podeszła do starego kredensu po babci, otworzyła dolną szufladę i wyjęła niebieską teczkę.
— Są rzeczy, które człowiek zaczyna rozumieć dopiero wtedy, kiedy życie zmusza go do przeczytania dokumentów.
Położyła teczkę na stole.
Krystyna spojrzała na nią niepewnie.
Julia wyjęła pojedynczy dokument.
— Wie pani, co to jest?
— Darowizna?
— Dokładnie.
Julia przesunęła papier w jej stronę.
— Cztery lata temu moja mama podarowała mi to mieszkanie. Nie Olegowi. Mnie.
Krystyna zbladła.
— Ale była pani wtedy w małżeństwie.
— Byłam.
— To chyba oznacza, że mieszkanie jest wspólne?
Julia uśmiechnęła się pierwszy raz.
Nie złośliwie.
Prawie ze współczuciem.
— Nie. I właśnie na tym polega pani problem.
Krystyna spojrzała na dokument.
— Majątek otrzymany w darowiźnie podczas małżeństwa co do zasady pozostaje majątkiem osobistym osoby obdarowanej. To mieszkanie należy do mnie. W całości.
Zapadła cisza.
— Oleg wiedział? — wyszeptała Krystyna.
— Oczywiście.
— Skąd pani wie?
Julia spojrzała na nią.
— Był przy podpisywaniu dokumentów.
Krystyna opuściła wzrok.
Nagle różowy pompon przy kluczach przestał wyglądać jak symbol nowego życia.
Wyglądał jak rekwizyt w bardzo kiepskim przedstawieniu.
— Nie wierzę — powiedziała Krystyna.
— Może pani nie wierzyć. Ale można to sprawdzić. Wystarczy zamówić odpis z rejestru nieruchomości.
Julia przesunęła telefon na środek stołu.
— Właściciel jest tam wpisany czarno na białym.
Krystyna nawet nie dotknęła telefonu.
— Dlaczego pani mi to mówi?
Julia zastanowiła się.
— Bo panią też oszukał.
Krystyna podniosła wzrok.
— Co?
— Pani przyszła tutaj przekonana, że wygrała. Że to pani nowe mieszkanie. Że ja jestem przeszkodą. A on wiedział, że to wszystko kłamstwo.
Julia westchnęła.
— Jest pani tylko kolejną osobą, której opowiedział wygodną wersję własnego życia.
— Pani wiedziała o mnie?
— Od miesiąca.
Krystyna zamarła.
— I nic pani nie zrobiła?
— Zbierałam dokumenty. Obserwowałam. Czekałam.
— Na co?
Julia spojrzała przez okno.
— Na moment, w którym przestanie kłamać choćby dla własnej wygody.
Krystyna milczała.
— Jak pani się dowiedziała?
Julia zaśmiała się cicho.
— Z drobiazgów.
Telefon zawsze leżał ekranem do dołu.
Nagle pojawiły się „służbowe” wyjazdy, o których nikt w jego pracy nie słyszał.
Pewnego dnia zadzwoniłam do jego sekretariatu. Usłyszałam, że wyszedł pół godziny wcześniej.
Do domu wrócił dwie godziny później i powiedział, że był na spotkaniu.
A potem znalazłam rachunek z restauracji.
Dwa nakrycia.
Dziesiąty września.
Tego wieczoru mówił, że kolację jadł z klientami z Tiumenia.
Krystyna pobladła.
— Dziesiątego września byliśmy razem w „Ronnie”.
Julia spojrzała na nią.
— Jadł stek?
Krystyna przełknęła ślinę.
— Tak.
— I pił drogie wino?
— Tak.
Julia pokiwała głową.
— To przynajmniej wiemy, że menu się zgadzało.
Krystyna wyjęła telefon.
— Muszę do niego zadzwonić.
— Zadzwoń.
— A jeśli zacznie się tłumaczyć?
— Zacznie.
— Skąd pani wie?
— Znam go od dwunastu lat.
Krystyna wybrała numer.
Oleg odebrał po kilku sygnałach.
— Oleg, jestem w mieszkaniu. Julia już wróciła. Ona mówi, że mieszkanie jest jej. Pokazała mi dokument. Oleg… ty o tym wiedziałeś?
Julia nie słyszała jego słów.
Tylko ton.
Nerwowy.
Zniecierpliwiony.
Dokładnie taki, jaki znała od lat.
Krystyna nagle odsunęła telefon od ucha.
— Rozłączył się.
— Oczywiście.
Krystyna siedziała nieruchomo.
— On naprawdę wiedział.
— Tak.
— I wysłał mnie tutaj, żeby mnie ośmieszyć?
— Nie sądzę, żeby planował ośmieszenie pani.
Julia spojrzała na nią.
— Myślę, że planował, żeby ktoś inny wykonał za niego brudną robotę.
Krystyna nagle spojrzała na szlafrok.
— Mogę go zdjąć?
Julia spojrzała na nią.
— Szlafrok?
— Jest mi głupio.
— Proszę go odwiesić w łazience.
Kilka minut później Krystyna wróciła już w jeansach i swetrze.
Starannie umyła niebieski kubek.
Postawiła go na suszarce.
— Przepraszam — powiedziała cicho.
Julia spojrzała na nią.
— Za co?
— Za to, że tu przyszłam.
— To nie pani kupiła mi bilet do własnego mieszkania.
Krystyna spuściła wzrok.
— On powiedział, że pani jest chciwa.
Julia wzruszyła ramionami.
— On mówił pani dużo rzeczy.
— I jeszcze jedno.
— Co?
— Pożyczyłam mu w czerwcu sto osiemdziesiąt tysięcy rubli.
Julia uniosła brwi.
— Ma pani potwierdzenie?
— Przelew.
— Proszę napisać mu wiadomość. Spokojnie. Że przypomina pani o pożyczce i prosi o zwrot pieniędzy. Niech odpowie.
— Po co?
— Żeby został ślad, że to była pożyczka.
Krystyna patrzyła na nią przez chwilę.
— Pani naprawdę mi pomaga?
Julia pokręciła głową.
— Nie. Po prostu nie lubię, kiedy ludzie są oszukiwani na pieniądze.
O wpół do ósmej w zamku przekręcił się klucz.
Obie kobiety spojrzały w stronę drzwi.
Oleg wszedł do mieszkania z teczką w ręce.
Miał przygotowaną minę człowieka, który zamierza wygłosić przemowę.
Ale kiedy zobaczył Julię i Krystynę siedzące spokojnie przy stole, zamarł.
Nie było krzyku.
Nie było płaczu.
Nie było rozbitego talerza.
— Dobrze — powiedział. — Tylko bez scen.
Julia wskazała krzesło.
— Usiądź. Kawy?
Oleg spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Musimy porozmawiać.
— Wiem.
— Julia, spotkałem inną kobietę. Tak się zdarza. Nie chcę wojny. Chcę się rozstać normalnie.
— Zgoda.
Oleg odetchnął.
— W takim razie mieszkanie…
— Co z nim?
— Daję ci dwa miesiące na znalezienie czegoś.
Julia spojrzała na niego.
— Oleg, chyba nie rozumiesz.
— Czego?
— To ty masz znaleźć mieszkanie.
Zapadła cisza.
Julia położyła niebieską teczkę na stole.
— Powiedz jej.
Oleg spojrzał na dokument.
— Julia…
— Powiedz.
— Nie musimy tego robić.
— Właśnie że musimy.
— Co mam powiedzieć?
— Czyje jest mieszkanie?
Oleg długo milczał.
W końcu spuścił wzrok.
— Twoje.
Krystyna gwałtownie nabrała powietrza.
— Wiedziałeś — powiedziała.
Oleg nic nie odpowiedział.
— Wiedziałeś i powiedziałeś mi, że to twoje.
— Krystyna, uspokój się.
— Nie mów mi, żebym się uspokoiła!
Po raz pierwszy tego wieczoru to nie Julia podniosła głos.
Krystyna wstała.
— Dałeś mi klucze. Powiedziałeś, że mam się tutaj wprowadzić. Powiedziałeś, że ona nie ma żadnych praw.
Oleg zacisnął szczękę.
— Wszystko ci wyjaśnię.
Krystyna spojrzała na Julię.
— Mówiła, że tak powiesz.
Krystyna wyszła pół godziny później.
Wzięła swoją torbę, ładowarkę i klucze.
Przy drzwiach zatrzymała się.
— Dziękuję — powiedziała do Julii.
— Proszę uważać na siebie.
— Napiszę mu o długu.
— Koniecznie.
Drzwi się zamknęły.
Julia i Oleg zostali sami.
— Ty to wszystko zaplanowałaś — powiedział.
— Nie.
— Chciałaś mnie upokorzyć.
Julia spojrzała na niego spokojnie.
— Oleg, wróciłam z zakupów. Chciałam zrobić kanapki i obejrzeć serial. Zastałam obcą kobietę w swoim szlafroku. To ty ją tu przysłałeś.
Oleg usiadł.
— Co teraz?
— Rozwód.
— A mieszkanie?
— Moje.
— A remont?
Julia westchnęła.
— Wiedziałam, że do tego dojdziesz.
— Wydałem na ten remont mnóstwo pieniędzy. Kuchnia. Łazienka. Ogrzewanie podłogowe. Balkon.
— Masz rachunki?
Oleg zamilkł.
— Umowy z ekipą?
Cisza.
— Dowody, że były to twoje osobiste pieniądze?
Jeszcze większa cisza.
Julia pokiwała głową.
— Tak myślałam.
— Mimo wszystko mogę dochodzić zwrotu.
— Możesz próbować.
Oleg spojrzał na nią.
— Myślisz, że się nie odważę?
— Odważysz.
Julia uśmiechnęła się blado.
— Tylko zanim zaczniesz, policz koszt prawnika, rzeczoznawcy, sądu i miesięcy walki o pieniądze za płytki, które sam wybrałeś.
Oleg spuścił wzrok.
— Ty wszystko przygotowałaś.
— Nie.
Julia spojrzała na niebieską teczkę.
— Po prostu przestałam ufać człowiekowi, który przez dwanaście lat uważał, że zawsze mu uwierzę.
Tej nocy Oleg pojechał do brata.
Julia została sama.
Wyprała szlafrok.
Umyła oba kubki.
Niebieski odstawiła na swoje miejsce.
Potem zrobiła sobie świeżą kawę.
Usiadła przy stole.
Za oknem migotała latarnia.
Telefon zabrzęczał.
Wiadomość od Krystyny.
„Julia, napisałam mu o długu. Odpisał: „Oddam w przyszłym tygodniu”. Zrobiłam zrzut ekranu. Dziękuję. Mogła mnie pani zniszczyć, a pani tego nie zrobiła. Nie zapomnę.”
Julia przez chwilę patrzyła na ekran.
Odpisała:
„Proszę zachować wszystkie dokumenty. I nigdy więcej nie wierzyć komuś tylko dlatego, że mówi pewnym głosem.”
Odłożyła telefon.
Kawa wystygła.
Nie podgrzała jej.
Wypiła zimną.
Po raz pierwszy od dawna cisza w mieszkaniu nie wydawała jej się pustką.
Była przestrzenią.
Jej przestrzenią.
Julia spojrzała na niebieski kubek z wyszczerbionym brzegiem.
Jutro rano znowu zrobi w nim kawę.
W swojej kuchni.
W swoim mieszkaniu.
Bez Olega.
Bez Krystyny.
Bez kłamstw.
I właśnie wtedy zrozumiała coś ważnego.
Ona nie wygrała z inną kobietą.
Nie odzyskała mieszkania.
Nie pokonała męża.
Ona po prostu po raz pierwszy od dwunastu lat odzyskała własne życie.
Zgasiła światło.
W ciemności mieszkanie wydawało się większe.
I po raz pierwszy od bardzo dawna — naprawdę należało tylko do niej.
