Poranek rozpoczął się krzykiem – Scooter zniknął. Nie było żadnych śladów. Do południa zaczęła się panika.
Jednak moja największa obawa nie polegała na tym, że zniknął. Bałam się, co mógł znaleźć.
Rano u mnie w domu rzadko bywało cicho.
Dom wypełniały szybkie kroki na korytarzu, ciągłe „pingi” powiadomień Veroniki na telefonie, kiedy informowała swoich obserwujących, albo niezrównany dźwięk, gdy coś spadało na podłogę – to była moja kotka Bugsy, która uważała, że grawitacja to tylko wyzwanie.
Ale tego dnia usłyszałam krzyk.
„Mamo! Tato!” – głos Mii przeszył dom, pełen paniki. „Scooter zniknął!”
Cisza nadeszła z pokoju. Po chwili drzwi się otworzyły i pojawiła się Veronika. Mrugała do Mii, jej twarz słabo oświetlona ekranem telefonu.
„Gdzie on mógł pójść? Mia, to za wcześnie na twoje duchowe wizje.”
Nos Mii rozszerzył się. „Poszłam do jego pokoju, żeby przynieść wodę. Zawsze trzyma zapasowe butelki, żeby nie musiał iść do kuchni w nocy. Ale jego tam nie było.”
Greg potknął się do przodu, wciąż w połowie śpiący. „Pewnie gra w jedną ze swoich gier detektywistycznych.”
„Jego notatnik wciąż tam jest. A on nigdy go nie zostawia.”
To sprawiło, że moje uszy wyostrzyły się.
Greg, prawdopodobnie czując zmianę energii, po raz pierwszy nie wątpił. Zamiast tego odwrócił się i ruszył prosto do mnie.
Byłam dokładnie tam, gdzie się spodziewał – skulona w swoim fotelu, pijąc pierwszą kawę. Byłam już obudzona od kilku godzin, zapomniawszy o czasie, zanurzona w myślach.
„Widziałam go wczoraj w nocy” – powiedziałam, mieszając kawę. „Biegł przez korytarz.”
Odłożyłam filiżankę i spojrzałam poważnie na Grega.
„Domy są bezpieczne. Po prostu się gdzieś ukrywa. Nie oprze się zapachowi naleśników.”
To był mój błąd – myśleć, że coś z Theo może być przewidywalne. Śniadanie przyszło i minęło. Naleśniki smażyły się, kawa była gotowa, ale Scootera wciąż nie było.
Do południa dom wypełniał się chaosem.
Greg przekopywał szafy jak człowiek szukający zaginionego skarbu. Mia dwukrotnie sprawdziła strych, mrucząc coś o „pozostałościach energii” i „astralnych sferach”.
Nawet Veronika na chwilę odłożyła telefon, by sprawdzić za meblami, jakby Theo nagle skurczył się do rozmiaru kurzu.
Ja poszłam inną drogą i wyszłam na zewnątrz, pozwalając świeżemu powietrzu obudzić mnie bardziej niż kawa mogła. I wtedy to zobaczyłam. Mała szczelina w płocie.
Prawie niezauważalna, chyba że wiesz, gdzie patrzeć. Ta sama, która nigdy nie została naprawiona.
Ta, którą zostawiłam ostrożnie otwartą, żeby Bugsy mogła swobodnie biegać do ogrodu sąsiadów i zniszczyć wszystkie ich perfekcyjnie rozmieszczone rabaty kwiatowe.
Głęboko odetchnęłam. Moje największe obawy właśnie się potwierdziły.
Było tylko kilka rzeczy na tym świecie, których nie znosiłam bardziej niż wizyt u Harolda.
Ten facet był nie do zniesienia.
Zawsze w kraciastych koszulach, albo z piłą łańcuchową, która hałasowała, albo opryskując swój ogród chemikaliami, które zatruwały powietrze tuż obok moich nieskazitelnych róż.
Między nami toczyła się niepisana wojna, która trwała już od wielu lat. I w tym momencie mój wnuk dobrowolnie wkroczył na terytorium wroga.
Zobaczyłam ich na jego tarasie siedzących. Scooter i Harold pili herbatę i jedli naleśniki.
Scooter, z pełnymi ustami, słuchał Harolda szeroko otwartymi, zachwyconymi oczami.
„… a to była moja pierwsza kolekcja owadów” – mówił Harold, przewracając stary album. „Zbierałem ją, kiedy byłem harcerzem.”
„To niesamowite!” – Scooter przełknął kęs naleśników. „Czy wciąż je zbierasz?”
„Oczywiście, maluchu” – Harold wypił łyk herbaty. „Ale teraz bardziej lubię zbierać wspomnienia.”
„Scooter!”
Zatrząsnął się i szybko odwrócił do mnie.
„Oma Vivi!”
„Do domu! Teraz.”
Harold zaśmiał się. „Czemu tak wrogo? Tylko śniadaliśmy razem.”
„On powinien jeść śniadanie ze swoją rodziną, a nie z jakimś…” – zawahałam się, szukając odpowiednich słów. „Jakimś obcym.”
Oczy Harolda błyszczały figlarnie.
„Obcy? O, Vivi. Czy nie nadszedł czas, aby wreszcie powiedzieć im prawdę? Mają do tego prawo.”
Theo zamarł. „Co?! Jeszcze jedna tajemnica?”
„Theo, do domu. Teraz.”
„Vivi, jak długo jeszcze będziesz trzymać tę tajemnicę?”
