Harry był wstrząśnięty, gdy wyniki testów medycznych ujawniły, że bliźniacy, których wychowywał, nie byli jego synami.
Wściekły udał się do domu, aby skonfrontować się z żoną, tylko po to, by usłyszeć prawdę, która na zawsze zrujnowała ich rodzinę.
Harry uśmiechnął się, gdy zobaczył, jak jego chłopcy śmieją się w gabinecie pediatry. „Doktor Dennison” – Harry wstał nerwowo, gdy lekarz wszedł do pokoju.
„Panie Campbell, proszę usiąść” – doktor uścisnął rękę Harry’ego i zasiadł naprzeciwko. „Chciałem porozmawiać z panem na osobności, panie Campbell. Chłopcy mogą poczekać na zewnątrz”.
Serce Harry’ego zabiło szybciej, zastanawiając się, czy to złe wieści.
Chociaż jego chłopcy byli bliźniakami, Josh miał poważną anemię, więc doktor Dennison zalecił przeprowadzenie dodatkowych badań i poprosił Harry’ego o wykonanie analizy krwi na wypadek, gdyby była konieczna transfuzja.
Na szczęście jego drugi syn, Andrew, był całkowicie zdrowy.
„Czy mamy już pełną jasność co do dalszych działań?” – zapytał Harry niecierpliwie, gdy chłopcy wychodzili.
„Proszę się uspokoić, panie Campbell” – doktor Dennison oparł się na krześle. „Na razie moim głównym zmartwieniem nie jest Josh.
Tak, ma niedobór żelaza, ale zaczniemy od suplementów, być może podanych dożylnie. Chciałem porozmawiać z panem o czymś innym”.
Harry wypuścił powietrze z ulgą. Stan jego syna nie był taki zły.
„Adoptował pan chłopców, panie Campbell?” – zapytał lekarz, a dreszcze przeszły po plecach Harry’ego. „To dość delikatna sprawa, ale pana grupa krwi nie pasuje do grupy krwi chłopców”.
„No, to chyba nie jest takie dziwne, prawda? W wielu przypadkach rodzice biologiczni nie mogą dawać krwi swoim dzieciom, bo są mieszanką dwóch osób” – argumentował Harry.
„Tak, panie Campbell. Niektórzy rodzice biologiczni nie mogą dawać krwi” – zgodził się lekarz. „Ale to, co mam na myśli, to fakt, że nie może pan być ojcem tych chłopców.
Grupa krwi nie jest decydującym czynnikiem przy ustalaniu ojcostwa, ale obie grupy krwi pańskich bliźniaków to A. Pańska i pańskiej żony to B.”
„Co…? Ale to niemożliwe” – wymamrotał Harry cicho.
„Przepraszam, panie Campbell. Zobaczyłem te wyniki kilka dni temu, więc pozwoliłem sobie przeprowadzić test DNA na pańskich próbkach.
Rozumiem, że to trudne do przyjęcia, ale to jeszcze nie wszystko” – powiedział doktor, przesuwając przed Harrym kilka dokumentów.
Harry patrzył na lekarza z niedowierzaniem, łapiąc papiery, by je przeczytać.
Było tam wiele terminów medycznych, których nie rozumiał, ale słowo „przyrodni brat” występowało w dokumentach i przyciągało jego uwagę.
Harry spojrzał na doktora Dennisona, szokowany. „To prawda, panie Campbell. Andrew i Josh to technicznie rzecz biorąc pańscy przyrodni bracia, nie pańscy synowie.”
Harry nie mógł w to uwierzyć. Dzieci, które wychowywał przez 12 lat, nie były jego. W rzeczywistości musiały należeć do jego ojca, co oznaczało, że Nancy miała z nim romans. Ale to nie miało sensu.
Była już w ciąży, kiedy przedstawił ją swoim rodzicom.
Harry potrzebował więcej czasu, by wysiąść z samochodu, gdy dotarli do domu. Nagle usłyszał, jak jego chłopcy wołają: „Dziadek! Tęskniliśmy za tobą!”
Harry zacisnął pięści, jego oczy były czerwone. Ale nie mógł ruszyć do domu, by skonfrontować ojca i żonę, bo Josh i Andrew byli tam. Zatem zmusił się do uśmiechu, gdy wszedł do środka.
„Co tu robisz, tato?” – zapytał stanowczo.
Ale nawet nie czekał na odpowiedź ojca. Wściekłość, którą trzymał w sobie przez całą drogę od lekarza, zagotowała jego krew.
„Chłopcy, nie chcieliście jechać na wieczór gier do domu Bobbiego?” Odwrócił się do chłopców i zmusił się do uśmiechu.
„Tak, tato! Andrew, chodźmy!” Gdy chłopcy zabrali swoje kontrolery i opuścili dom, Harry stracił panowanie nad sobą.
„Spałaś z moim ojcem, Nancy?” – wybuchł w kierunku swojej żony.
Twarz Nancy zbledła.
„Synu, patrz, to nie jest to, co myślisz” – wtrącił się jego ojciec, Robert. Ale Harry nie słuchał.
„DNA nie kłamie, Nancy!” – wpatrywał się w swoją żonę. „Chcę poznać prawdę!”
Nancy nie mogła spojrzeć w oczy mężowi. „Harry ma pełne prawo być wściekły” – powiedziała sobie, wspominając tamtą nieszczęsną noc sprzed 13 lat…
Nancy cieszyła się rytmem muzyki, tańcząc w stronę baru. Czekając na drinki, poczuła zapach drogiego męskiego perfumu.
Po lewej stronie stał mężczyzna z siwymi włosami i ostrym podbródkiem, uśmiechający się do niej. „Mogę postawić ci drinka?” – zapytał śmiało, a Nancy poczuła się pochlebić jego uwagą. Mężczyzna był dwa razy starszy od niej, ale atrakcyjny.
„Idę po coś dla moich przyjaciółek!” – prawie krzyknęła mu przez głośną muzykę.
„Och, jesteś z przyjaciółkami na wyjeździe dziewczęcym?” – mężczyzna kontynuował, uśmiechając się w najbardziej czarujący sposób i zbliżając się do niej.
Gdy barman podał jej drinki, Nancy nawet tego nie zauważyła. „Jestem Nancy.”
„Robert” – odpowiedział.
Następnie, nie wiedząc, jak to się stało, znaleźli się w windzie, a następnego ranka Nancy obudziła się w jego łóżku. Zamówili śniadanie i rozmawiali przez chwilę, zanim Robert powiedział, że musi iść.
Nancy wiedziała, że nigdy go już nie zobaczy, ale to było w porządku. Jej podróż do Las Vegas była pełna przygód i pasji, dokładnie tego, czego chciała.
Jednak trzy tygodnie później Nancy żałowała tego jednonocnego romansu, gdy dowiedziała się, że jest w ciąży.
Nancy nie chciała przerywać ciąży, ponieważ bała się, że później może mieć problemy z zajściem w ciążę. Więc wyszła z gabinetu ginekologicznego, nie wiedząc, dokąd ma pójść i co zrobić.
Ale chciała koniecznie porozmawiać z kimś. Nancy czuła się zagubiona i z złamanym sercem, więc zaufała swojej przyjaciółce Annie.
„Nie mów mi, że będziesz mieć to dziecko sama! Chociaż, come on, nie ma żadnej szansy, żebyś skontaktowała się z tym facetem z Vegas?”
„Nie” – westchnęła Nancy.
„Hej, dziewczyny!” – przerwał im męski głos w tym momencie. „Jestem Oliver, a to mój przyjaciel Harry. Widzieliśmy, że obie jesteście strasznie poważne, więc pomyśleliśmy, że powinniśmy przyjść i was rozbawić.”
Nancy była zbyt miła, by odepchnąć chłopaków, a Anna zauważyła, że Oliver był w jakiś sposób przystojny. Poszła z nim na parkiet, zostawiając Harry’ego i Nancy samych.
„Hej, Nancy, chodźmy do pokoju dla pań” – nalegała nagle, przerywając ich rozmowę. Nancy przeprosiła i poszła za Anną. „Zrób to z nim.
Wydaje się miły. Vegas było trzy tygodnie temu. On się nigdy nie dowie” – powiedziała jej w łazience.
Na początku Nancy odmówiła. Nie chciała robić czegoś takiego. Miała pracę, dyplom i mogła zostać samotną matką. Ale potem pomyślała, że jej dziecko powinno mieć ojca i zmieniła zdanie. Tego wieczoru przespała się z Harrym.
Kilka miesięcy później Harry ukląkł i powiedział te trzy magiczne słowa. Nancy prawie natychmiast powiedziała „tak”, a oni się pocałowali. Wszystko było idealne.
„Pokochają cię” – powiedział Harry kilka dni później, gdy stali na werandzie jego rodziców. W końcu przedstawił ją swoim rodzicom.
„O mój Boże. Będą szaleni” – powiedziała, pocierając swój brzuch, ale Harry zapewniał ją, że wszystko będzie w porządku.
Drzwi otworzyły się z hukiem, a matka Harry’ego, Miriam, przywitała go szerokimi ramionami. Wtedy Nancy poczuła coś… ten odurzający zapach perfum, który wprowadził ją w kłopoty.
„Tato, to moja narzeczona” – powiedział Harry, cofnął się od ojca, tylko po to, by ujawnić… Roberta.
„Ale jak widać, mamy jeszcze jedną niespodziankę” – kontynuował Harry, ciągnąc Nancy do siebie, gdy wchodzili do domu. „Będziemy mieli bliźniaki!”
Matka Harry’ego, Miriam, była obrazem radości, mocno objęła Nancy, zwracając uwagę na jej brzuch.
„Powinna zobaczyć twoje zdjęcia z dzieciństwa, Harry!” – powiedziała Miriam. Ostatecznie Harry i jego mama poszli po album ze zdjęciami dzieci, zostawiając Nancy i Roberta w spokoju.
„Nancy to—” zaczął Robert, ale przerwała mu.
„Oni należą do Harry’ego. Nie miałam pojęcia, że to twój syn. Ale te dzieci należą do niego. Zróbmy to, co mówią: ‘Co się zdarzyło w Vegas, zostaje w Vegas’.”
Robert i Nancy postanowili zachować sekret tego jednonocnego romansu dla siebie.
Przyszłość…
„Powiedz mi, tato!” – Harry wybuchł. „Jak to możliwe, że nasz wieloletni pediatra musiał powiedzieć moim SYNOM, że są moimi BRATAMI? Jak to się stało?”
„To stało się w Vegas” – westchnął Robert i ruszył w stronę drzwi.
„Vegas…” – wyszeptał Harry. „Podróż, którą zrobiłeś z Anną i przyjaciółmi kilka tygodni przed tym, jak mnie poznałeś, i przespałeś się z nią?”
Nancy nie mogła nic powiedzieć, ale skinęła głową.
„Wiedziałaś, że już wtedy byłaś w ciąży?” – zapytał wściekły.
„Tak” – spuściła głowę.
„Zrobiłaś mi pułapkę na dziecko, ale nie z moimi własnymi dziećmi!” – krzyknął Harry.
„Synu, przepraszam” – wtrącił Robert. „Chociaż ona powiedziała mi na swoją obronę, że to twoje dzieci.”
„Jesteś potworem!” – krzyknęła do niego Nancy. „Wiedziałeś o tym! Nie możesz zrzucić całej winy na mnie!”
Zaczęli się kłócić, a nagle Harry miał wizję innych czasów, gdy nie byli tak wściekli.
A potem pomyślał o chłopcach… jego chłopcach… którzy mieli brązowe oczy jego ojca, mimo że zarówno Harry, jak i Nancy mieli oczy niebieskie.
Nigdy tego wcześniej nie kwestionował, ale powinien to zrobić.
„Nigdy się nie dowiedzą, że jesteś ich prawdziwym ojcem!” – krzyczała do niego Nancy, a Harry pocierał sobie szyję, zamyślony.
„Dziadek jest naszym ojcem?” – zapytał Josh. Wszyscy zwrócili się z przerażeniem ku drzwiom, gdzie stali bliźniacy i ich przyjaciel Bobby.
„Tato?” – zapytał Andrew, patrząc na Harry’ego, który próbował się uśmiechnąć, ale mu to nie wychodziło.
Twarz, którą przyjął po spotkaniu z doktorem Dennisonem, wcale nie chciała się pojawić, a jego synowie zobaczyli prawdę w jego oczach.
„Przepraszam” – wyszeptał do bliźniaków, nie mając już sił na cokolwiek innego.
