— Czyli rozwód? Dobrze — powiedziałam spokojnie, wkładając kolejne rzeczy do pralki.
Wsypałam proszek do przegródki, wsunęłam szufladkę i ustawiłam szybki program. Bęben cicho zaterkotał, a po chwili zaczął napełniać się wodą.
Mój mąż najwyraźniej spodziewał się zupełnie innej reakcji.
— Katia, ty mnie w ogóle słuchasz? — zapytał Siergiej, a jego pewny siebie ton nagle gdzieś się ulotnił. — Odchodzę. Mam inną kobietę. Ma na imię Krystyna. Nie mogę już żyć na dwa domy i okłamywać wszystkich. Chcę wreszcie postąpić jak prawdziwy mężczyzna.
— Słyszałam, Sierioża.
Wyprostowałam się i wytarłam dłonie w ręcznik.
— Rozwód. Świetny pomysł. Jutro przygotuję dokumenty.
Siergiej zamrugał.
Jego pewna siebie mina zaczęła powoli pękać.
— I… to wszystko? — zapytał. — Nie masz żadnych pytań?
— A po co? — wzruszyłam ramionami. — Masz trzydzieści pięć lat. Jesteś dorosłym człowiekiem. Skoro uważasz, że z Krystyną twoje życie będzie piękniejsze i pełniejsze, to proszę bardzo. Nie będę cię zatrzymywać.
Minęłam go i poszłam do kuchni.
Siergiej ruszył za mną.
I właśnie wtedy dotarło do niego coś, czego kompletnie się nie spodziewał.
Nie płakałam.
Nie krzyczałam.
Nie błagałam.
Nie pytałam, kim jest Krystyna ani od kiedy się spotykają.
A przecież on przygotowywał się do tego momentu przez pół roku.
Sobotnie „zebrania w pracy”. Nowe perfumy. Telefon zabezpieczony hasłem. Nagle ogromna liczba delegacji. Późne powroty.
Myślał, że przez cały ten czas niczego nie zauważyłam.
— Zostawiam ci mieszkanie — oznajmił głośniej, próbując odzyskać przewagę. — I samochód. Ja wynajmę coś z Krystyną. Na dzieci będę płacił połowę pensji, dokładnie tyle, ile przewiduje prawo. Nie chcę, żeby czegokolwiek im brakowało.
Uśmiechnęłam się lekko.
— Dziękuję. Doceniam.
Siergiej wyraźnie się rozluźnił.
Pewnie sądził, że właśnie wygrał rolę „szlachetnego męża”.
— Mam tylko jedno małe zastrzeżenie — dodałam.
— Słucham. Jeśli to rozsądne, zgodzę się.
Spojrzałam mu prosto w oczy.
— Dzieci zostają z tobą.
Zapadła cisza.
Z łazienki dobiegał jednostajny szum pralki.
— Co?
— Tęmka i Sonia przeprowadzają się do ciebie. Od jutra.
Siergiej patrzył na mnie, jakby przestał rozumieć język polski.
— Ty chyba oszalałaś! Gdzie ja mam je zabrać?!
— Do siebie.
— Przecież będziemy wynajmować mieszkanie!
— To się pomieścicie.
Wzruszyłam ramionami.
— To są również twoje dzieci. Przez ostatnie siedem lat zajmowałam się nimi praktycznie sama. Teraz twoja kolej.
— Katia, to nie jest śmieszne!
— Wcale nie żartuję.
Usiadłam przy stole.
— Przez siedem lat to ja wiedziałam, kiedy mają szczepienia, kiedy trzeba iść do lekarza, co lubi jeść Tęma, na co Sonia ma alergię, kiedy są zebrania w szkole i gdzie kupić odpowiednie buty na zimę. Ty przychodziłeś wieczorem, całowałeś dzieci w głowę i mówiłeś: „No co, rozrabiaki?”. Potem siadałeś z laptopem na kanapie, bo przecież byłeś zmęczony pracą.
Siergiej nic nie odpowiedział.
— Teraz zobaczysz, jak wygląda prawdziwe rodzicielstwo — dodałam. — Nie dwie godziny w niedzielę z watą cukrową. Tylko dwadzieścia cztery godziny na dobę.
— Dzieci powinny mieszkać z matką!
— Nie. Dzieci powinny być z rodzicem, który bierze za nie odpowiedzialność. Przez siedem lat robiłam to ja.
Siergiej zacisnął szczękę.
— A co z moją pracą?!
— A co z moją?
To pytanie zabolało go bardziej niż krzyk.
— Zrezygnowałam z dobrej posady. Przeszłam na pół etatu, żeby wozić dzieci do przedszkola, szkoły i na zajęcia. Wstawałam o piątej rano. Nocami kończyłam zlecenia. Siedziałam z nimi podczas gorączki, rotawirusów i zapalenia ucha. Robiłam prace plastyczne o północy, bo następnego dnia trzeba było przynieść „coś z szyszek”.
Spojrzałam na niego spokojnie.
— Ty natomiast miałeś czas na sushi z Krystyną.
Siergiej pobladł.
— Krystyna nie jest na to gotowa — wyrzucił z siebie.
Zamilkł natychmiast.
Zaśmiałam się gorzko.
— No proszę. Czyli jednak są jakieś problemy?
— Nie o to mi chodziło.
— To zapytaj ją, czy jest gotowa wstawać o szóstej rano, żeby zawieźć Tęmę na drugi koniec miasta. Czy jest gotowa odwoływać wyjścia, kiedy Sonia dostanie czterdziestostopniowej gorączki. Czy chce prać dziecięce piżamy, gotować obiady i słuchać płaczu zamiast romantycznych kolacji przy winie.
Siergiej spuścił wzrok.
Wtedy z pokoju dziecięcego dobiegły ciche kroki.
Do kuchni weszła sześcioletnia Sonia. Potarła zaspane oczy.
— Mamo… chce mi się pić…
Podałam jej szklankę wody.
Dziewczynka wypiła kilka łyków, a potem zauważyła ojca.
— Tato, dlaczego masz kurtkę? Znowu wyjeżdżasz?
Siergiej zamarł.
Patrzył na córkę tak, jakby po raz pierwszy zobaczył w niej nie słodkie dziecko, które można przytulić po powrocie z pracy, ale człowieka, za którego będzie musiał odpowiadać każdego dnia.
— Tato nigdzie nie wyjeżdża — powiedziałam spokojnie. — Po prostu pakuje rzeczy. A jutro ty i Tęma przeprowadzacie się do niego.
— Katia! — syknął Siergiej. — Przestań!
Zrobił krok w moją stronę.
— Nie krzycz przy dziecku.
Spojrzałam na córkę.
— Soniu, idź do pokoju. Z tatą tylko rozmawiamy.
Dziewczynka popatrzyła na nas niepewnie i szybko wróciła do sypialni.
Siergiej wyciągnął telefon.
Wyszedł na balkon.
Przez zamknięte drzwi słyszałam jego głos.
— Krysia… śpisz? Musimy trochę zmienić plany. Pojawił się problem. Dzieci…
Po chwili usłyszałam kobiecy krzyk.
— Jakie dzieci?! Siergiej, ty chyba żartujesz! Przecież mówiłeś, że będziesz wolny!
Zamilkłam.
Po kilku sekundach Siergiej odezwał się błagalnie:
— Krysia, spokojnie. To tylko tymczasowe…
— Nie będę niańczyć twoich dzieci! Powiedziałeś, że była żona zajmie się wszystkim! Jeśli przyprowadzisz je do mojego mieszkania, nawet ci nie otworzę drzwi!
Połączenie zostało przerwane.
Siergiej stał jeszcze chwilę na balkonie.
Kiedy wrócił do kuchni, nie przypominał już człowieka, który kilka minut wcześniej oznajmiał, że zaczyna „nowe, lepsze życie”.
— Katia…
Usiadł ciężko na krześle.
— Ona po prostu się przestraszyła.
— Oczywiście.
— Dajmy sobie czas. Przemyślmy wszystko. Przecież byliśmy małżeństwem tyle lat…
— Nie, Sierioża.
Pokręciłam głową.
— Ty nie chcesz ratować naszego małżeństwa. Ty chcesz odzyskać wygodne życie.
Milczał.
— Zaplanowałeś odejście. Chciałeś zostawić mi dzieci, dom i całą codzienność, a sam zostać „fajnym tatą” spotykającym się z nimi od czasu do czasu.
— Ale ja nie dam rady sam!
— A ja dawałam?
Cisza.
— Nie wiedziałeś nawet, gdzie jest karta medyczna Tęmy. Nie wiedziałeś, że Sonia ma alergię na nabiał. Nie znałeś godzin logopedy. Nie wiedziałeś, gdzie kupujemy wkładki ortopedyczne. Nie wiedziałeś, dlaczego Tęma nie powinien jeść czekolady przed snem.
Podeszłam do okna.
— Całe to życie działało, bo ja byłam jego niewidzialnym silnikiem. Ty po prostu korzystałeś z efektów.
Siergiej otarł spocone czoło.
— Dzieci potrzebują matki.
— Owszem. I będą ją miały.
Odwróciłam się do niego.
— Ale nie będę już ich jedynym rodzicem.
Jego twarz stężała.
— Co zamierzasz zrobić?
— Dzieci zostają tutaj.
— Tutaj?
— Tak. W tym mieszkaniu.
Zrobiłam krótką pauzę.
— A ty zostajesz z nimi.
Siergiej patrzył na mnie z niedowierzaniem.
— Przecież to nasze mieszkanie.
— Właśnie. Mamy je na współwłasność. Prawnicy ustalą szczegóły. Ja wynajmę sobie małe mieszkanie bliżej nowej pracy. Zacznę pracować na pełen etat. A ty będziesz zajmował się dziećmi.
— Nie możesz tego zrobić!
— Mogę.
— Jesteś ich matką!
— A ty jesteś ich ojcem.
W tym momencie z pokoju wyszedł Tęma. W ręce trzymał swoją ulubioną zabawkową ciężarówkę.
— Mamo… dlaczego się kłócicie?
Kucnęłam przed nim.
— Nie kłócimy się, kochanie. Po prostu od jutra tata będzie spędzał z wami dużo więcej czasu.
Chłopiec spojrzał na ojca.
— Naprawdę?
Siergiej przełknął ślinę.
— Tak.
— To pójdziesz ze mną w sobotę na robotykę? Zawsze mówiłeś, że jesteś zajęty.
Siergiej spuścił wzrok.
— Pójdę.
Tęma uśmiechnął się i wrócił do pokoju.
Kiedy drzwi się zamknęły, podeszłam do wejścia i otworzyłam je szeroko.
— Na dzisiaj wystarczy.
Siergiej stał bez ruchu.
— Jutro o dziewiątej idę do prawnika. Ustalimy wszystko formalnie: opiekę nad dziećmi, mieszkanie i alimenty. Masz całą noc, żeby zastanowić się, jak pogodzisz pracę z wychowywaniem dwójki dzieci.
— Katia… nie rób tego. Przecież jesteśmy rodziną.
Spojrzałam mu w oczy.
— Byliśmy.
Siergiej wyszedł.
Przez chwilę stał na klatce schodowej, jakby czekał, aż go zawołam.
Nie zrobiłam tego.
Drzwi zamknęły się za nim cichym, ostatecznym kliknięciem.
Wróciłam do łazienki.
Pralka właśnie skończyła pracę.
Wyjęłam mokre ubrania i zaczęłam rozwieszać je na suszarce.
Jutro zaczynało się moje nowe życie.
Po raz pierwszy od siedmiu lat nie miałam zamiaru żyć wyłącznie dla wygody innych.
I po raz pierwszy zamierzałam sprawdzić, jak wygląda życie, w którym **moja praca nie jest obowiązkiem, lecz wyborem — a moja obecność nie jest czymś, co można uznać za oczywistość.
