Marina powoli odłożyła widelec na serwetkę, spojrzała na męża i spokojnie powiedziała:
– Jak mawiał klasyk: „Żyje się lepiej, żyje się weselej”. Dobrze, Igor. Skoro tak chcesz, prowadźmy osobne finanse.
Mężczyzna z zadowoleniem skinął głową.
Nie miał pojęcia, że właśnie tymi dwoma słowami – osobne finanse – rozpoczął odliczanie do końca własnego małżeństwa.
A przecież trzy lata wcześniej, kiedy brali ślub, kwestia pieniędzy w ogóle nie była problemem.
Marina mieszkała w dwupokojowym mieszkaniu odziedziczonym po babci. Lokal należał wyłącznie do niej i był jej własnością jeszcze na długo przed poznaniem Igora.
Za czynsz, rachunki, remonty, podatki i wszystkie inne wydatki płaciła sama, z pensji księgowej wynoszącej osiemdziesiąt tysięcy rubli miesięcznie.
Igor zarabiał nieco więcej – około dziewięćdziesięciu pięciu tysięcy rubli w dziale sprzedaży.
Tyle że jego pensja w jakiś tajemniczy sposób zawsze znikała.
Samochód.
Nowe felgi.
Kawiarnie.
Spotkania z kolegami.
Małe „nagrody” dla samego siebie.
A Marina zajmowała się całą resztą.
Każdego wieczoru przygotowywała pożywną, trzydaniową kolację. Piekła ciasta, kupowała świeże warzywa, owoce i dobrej jakości sery, a lodówkę zapełniała tak, jakby miała za chwilę nakarmić małą armię.
Igor uważał to wszystko za coś oczywistego.
Jakby jedzenie po prostu pojawiało się w lodówce.
Jakby kolacja sama się gotowała.
I jakby troska Mariny nic nie kosztowała.
Pierwsza poważna rysa pojawiła się w ich małżeństwie pół roku wcześniej.
Właśnie planowali letni urlop.
– Odłóżmy wspólnie pieniądze na wyjazd – zaproponowała Marina. – Przelej trzydzieści tysięcy rubli na wspólne konto i będziemy mieć potrzebną kwotę.
Igor przez dłuższą chwilę przesuwał po stole filiżankę herbaty.
Potem spojrzał przez okno i mruknął ponuro:
– Teraz zupełnie nie mam wolnych pieniędzy. Przedłużyłem ubezpieczenie samochodu i kupiłem nowe felgi aluminiowe.
Marina spojrzała na niego ze zdziwieniem.
Przecież prawie w ogóle nie korzystała z jego samochodu.
– Igor, pół roku temu ustaliliśmy, że razem odkładamy na wakacje.
Mężczyzna spojrzał na nią z irytacją.
– To ty za dużo wydajesz na jakieś bzdury, Marina. Gdybyś umiała normalnie oszczędzać, pieniędzy wystarczyłoby nam z dużym zapasem.
– Czyli moje zakupy to bzdury? – zapytała Marina. – A twoje felgi są absolutnie niezbędne?
Igor wyprostował się dumnie.
– Samochód to środek transportu i kwestia prestiżu.
Po chwili dodał lekceważąco:
– A twoje sery i owoce z targu znikają w ciągu dwóch dni.
Marina wtedy jeszcze nic nie odpowiedziała.
Tylko zapamiętała.
**Dwoje ludzi w jednym małżeństwie, a każde z nich miało zupełnie inną miarę pieniędzy.**
Miesiąc później bez zapowiedzi przyjechała matka Igora, Nina Pietrowna.
I została.
Na całe dwa tygodnie.
W tym czasie praktycznie zjadła znaczną część miesięcznych zapasów żywności, a jednocześnie codziennie udzielała Marinie cennych rad dotyczących prowadzenia domu.
Pewnego wieczoru, jedząc trzeci kawałek parmezanu, powiedziała z niezadowoleniem:
– Marino, kupujesz zdecydowanie za drogi ser. Igor skarży mi się, że ciągle wyciągasz od niego pieniądze na życie. Prawdziwa żona powinna sama utrzymywać dom, a nie wyłudzać od męża każdą kopiejkę.
Marina zaczęła zbierać talerze ze stołu.
– „Nasi grają wspaniale, tylko my im nie kibicujemy” – powiedziała z suchym uśmiechem.
Nina Pietrowna spojrzała na nią ze zdziwieniem.
– Te twoje dziwaczne teksty ze starych filmów… Męża trzeba szanować i dobrze karmić. Ja mam tylko jednego takiego złotego syna.
– Złoty to on rzeczywiście jest – zauważyła Marina. – Tylko z jakiegoś powodu nie chce dokładać się do jedzenia.
Teściowa zacisnęła usta.
– Mężczyzna powinien wydawać pieniądze na poważne rzeczy, a nie na zieleninę z bazaru!
Marina już wtedy wiedziała:
**problemem nie było jedzenie. Problemem było to, że niektórzy ludzie uznają cudze poświęcenie za coś, co im się należy.**
A potem nadszedł ten wieczór.
Igor wrócił do domu z wydrukowaną tabelą.
Usiadł przy stole i spojrzał na kartkę z taką dumą, jakby właśnie przygotował przełomową analizę finansową.
Na liście znajdowało się wszystko.
Kilogram bananów.
Warzywa.
Ser.
Papier toaletowy.
Proszek do prania.
I nawet pięćdziesiąt rubli, które pewnego dnia zapłacił za parking.
– Wszystko dokładnie policzyłem – oznajmił. – Wydajesz za dużo moich pieniędzy.
Marina spokojnie przeczytała całą listę.
– I co proponujesz?
Igor wyprostował się.
– Od dziś prowadzimy osobne finanse. Każdy płaci za siebie, co do ostatniej kopiejki.
Marina podniosła wzrok.
– Dobrze.
W oczach mężczyzny pojawił się triumf.
– W takim razie zakupy też rób ty, skoro to ty gotujesz. Ja będę płacił za swoje paliwo, swoje potrzeby i obiady w restauracjach.
Marina uśmiechnęła się.
– „Wypijmy za to, żeby nasze pragnienia były zgodne z naszymi możliwościami”.
– Umowa stoi – powiedział Igor.
– Stoi.
I Marina nie powiedziała mu jeszcze jednej rzeczy:
**zamierzała bardzo poważnie potraktować jego zasady.**
Następnego ranka pojechała do dużego supermarketu.
Kupiła świeżego łososia, awokado, dojrzewający ser, dojrzałe pomidory i chrupiącą bagietkę.
Dla siebie.
Przygotowała sobie świetne śniadanie, a na kolację upiekła dokładnie jeden kawałek łososia z ziołami.
Jeden.
Nie dwa.
Kiedy Igor wrócił wieczorem z pracy, był zmęczony i potwornie głodny.
Od razu poszedł do kuchni.
W powietrzu wciąż unosił się apetyczny zapach jedzenia.
Otworzył lodówkę.
Półki były niemal puste.
Na górnej stał tylko jeden pojemnik.
– Marina! Gdzie jest całe jedzenie?
Kobieta odpowiedziała z drugiego pokoju:
– W pojemniku.
– A moja kolacja?
– W sklepie.
Igor zamarł.
– Co?
Marina spokojnie kontynuowała pracę przy laptopie.
– Mamy osobne finanse, pamiętasz?
– Ale… przecież ty gotowałaś!
– Tak. Dla siebie.
– I nic dla mnie nie przygotowałaś?!
– Nie.
Twarz Igora poczerwieniała.
– Ty mówisz poważnie?!
– Jak najbardziej.
– Naprawdę było ci tak trudno upiec jeszcze jeden kawałek ryby?
Marina spojrzała na niego.
– Kosztował około ośmiuset rubli. Ty za niego nie zapłaciłeś.
– To już jest absurd! – wrzasnął Igor. – Żałujesz jedzenia własnemu mężowi?!
Marina lekko się uśmiechnęła.
– Ciekawe, że nagle każdy rubel stał się dla ciebie taki ważny.
Igor nie odpowiedział.
Tego wieczoru musiał wyciągnąć z głębi szafki paczkę makaronu instant.
Był przekonany, że bunt Mariny potrwa najwyżej dwa albo trzy dni.
Pomylił się.
Marina spokojnie kontynuowała swoje nowe życie.
Przygotowywała steki.
Makaron z owocami morza.
Świeże sałatki.
Igor natomiast żywił się tanimi parówkami, gotowymi pierogami i suchymi kanapkami.
Po trzech dniach zaczął rozumieć, co naprawdę oznacza „każdy płaci za siebie”.
W ciągu tygodnia wydał ponad dwadzieścia pięć tysięcy rubli na dostawy jedzenia, fast foody i restauracje.
Jego pieniądze znikały w zastraszającym tempie.
Pewnego wieczoru wpadł do kuchni wściekły.
– Jak długo zamierzasz jeszcze ciągnąć tę głupią zabawę?
Marina nawet nie podniosła wzroku.
– To nie jest żadna zabawa, Igor. Po prostu przestrzegam zasad, które sam ustaliłeś.
W drugim tygodniu osobnych finansów pojawiła się kolejna osoba.
Nina Pietrowna.
Już od progu zawołała:
– Igorku! Przywiozłam ci słoik dżemu porzeczkowego! Szybko, daj mamie coś porządnego i ciepłego do jedzenia!
Igor z zakłopotaniem podrapał się po głowie, wszedł do kuchni i otworzył lodówkę.
Na górnej półce stało duże szklane naczynie z pieczonym kurczakiem i ziemniakami zapiekanymi pod serem.
Oczy Niny Pietrownej rozbłysły.
Natychmiast sięgnęła po widelec.
– Proszę tego nie ruszać – powiedziała spokojnie Marina.
Kobieta odwróciła się z oburzeniem.
– Dlaczego?!
– To moje jedzenie.
– Twoje?! Przecież przyjechałam do własnego syna!
– Igor nie zapłacił za te produkty ani jednej kopiejki.
Nina Pietrowna spojrzała na nią, jakby Marina popełniła niewybaczalną zbrodnię.
– I to ma być małżeństwo?!
Marina wzruszyła ramionami.
– Osobne finanse.
– Igor! – natychmiast zwróciła się do syna. – Ty na to pozwalasz?! Twoja żona głodzi cię we własnym domu?!
Marina spokojnie dodała:
– To zresztą nie jest dom Igora. Mieszkanie jest moją własnością, odziedziczoną po babci.
Teściowa zamilkła.
– I rachunki też płacę wyłącznie ja – dodała Marina.
Nina Pietrowna uderzyła dłonią w stół.
– Igor, zrób coś wreszcie! Zabierz stąd tę kobietę!
Igor nerwowo wyciągnął telefon i sprawdził stan konta.
Zostało mu zaledwie kilka tysięcy rubli.
Raty za felgi, paliwo, restauracje i dostawy jedzenia pochłonęły niemal całą pensję.
– Mamo… może zjemy kanapki z gotowanym jajkiem.
Nina Pietrowna spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami.
– Kanapki?!
– Nie mam pieniędzy na restaurację.
– To niech twoja żona coś ugotuje!
Marina spokojnie upiła łyk kawy.
– Nie.
– Jak to: nie?!
– Kupiłam produkty tylko dla siebie.
Nina Pietrowna aż się zagotowała.
– Ty nie jesteś kobietą, tylko zimnym, bezdusznym i wyrachowanym człowiekiem!
Wstała z krzesła.
– Igor, pakuj się i jedź ze mną! Ja przynajmniej nakarmię cię porządną, gorącą zupą!
Igor spuścił głowę.
– Jedźmy, mamo.
Kiedy byli już przy drzwiach, Marina zawołała za nimi:
– Igor! Tylko nie zapomnij zabrać rachunków za parking!
Mężczyzna zatrzymał się.
– W końcu były dla ciebie ważniejsze niż nasze wspólne życie.
Drzwi trzasnęły.
Marina wróciła do stołu.
I po raz pierwszy od bardzo dawna nie czuła wyrzutów sumienia.
Czuła ulgę.
W ciągu miesiąca odłożyła tyle pieniędzy, ile wcześniej wydawało jej się niemożliwe.
Bo wreszcie nie musiała finansować cudzych zachcianek, wygody i nieodpowiedzialności.
Trzy dni później Igor wrócił.
Ciągnął za sobą dużą walizkę.
Stanął w progu.
– Marina… musimy porozmawiać.
Kobieta spojrzała na niego.
– O czym?
– Mama uważa, że trochę przesadziłaś.
Marina uniosła brwi.
– Ja?
Igor ciężko westchnął.
– Jestem gotów ci wybaczyć, jeśli wrócimy do wspólnych finansów.
Marina przez kilka sekund tylko na niego patrzyła.
– Wybaczyć mi?
– Tak.
– Za co?
– No… za to wszystko.
– Igor – powiedziała spokojnie – zrobiłam dokładnie to, czego ode mnie zażądałeś.
– Ale tak się nie da żyć!
– Tobie nie da się tak żyć.
Mężczyzna zaczął nerwowo gestykulować.
– Wydaję wszystkie pieniądze! Jem w restauracjach, zamawiam jedzenie, a teraz śpię na kanapie u mamy!
– To nie jest mój problem.
– Pomyliłem się, dobrze?! – krzyknął Igor. – Przyznaję! Wróćmy do tego, jak było wcześniej!
Marina pokręciła głową.
– Jak wcześniej już nie będzie.
Igor zamilkł.
– Dlaczego?
– Bo teraz już wiem, jaki naprawdę jesteś.
Mężczyzna gorzko się roześmiał.
– Naprawdę chcesz zniszczyć małżeństwo przez garnek zupy?
Marina spojrzała na niego twardo.
– Nie przez zupę.
– To przez co?
– Przez sposób, w jaki mnie traktowałeś.
Podeszła bliżej.
– Nie chciałeś osobnych finansów dlatego, że zależało ci na sprawiedliwości. Chciałeś ich, bo uważałeś, że wykorzystuję twoje pieniądze.
– Ja pracowałem!
– Ja też.
– Ja przynosiłem pieniądze do domu!
– A ja utrzymywałam ten dom. Płaciłam za mieszkanie. Za rachunki. Robiłam zakupy. Gotowałam. Sprzątałam. I nigdy nie wystawiłam ci rachunku za ani jedną kromkę chleba.
Igor spuścił wzrok.
Marina wskazała na drzwi.
– Teraz jednak zaczęłam liczyć.
– I?
– I zrozumiałam, że nie potrzebuję męża, którego muszę utrzymywać.
Igor zamarł.
– Co chcesz powiedzieć?
– Żebyś zabrał walizkę i wyszedł.
– Wyrzucasz mnie?!
– Nie przez jedzenie.
Marina otworzyła drzwi.
– Wyrzucam cię dlatego, że zrozumiałam, iż żyłam z człowiekiem, który uważał moją troskę za coś oczywistego, a jednocześnie rozliczał mnie z każdego rubla.
Igor ze złością chwycił walizkę.
– Jeszcze będziesz tego żałować!
Marina spokojnie na niego spojrzała.
– Być może.
Mężczyzna odwrócił się jeszcze raz.
– Kto cię w ogóle zechce z takim zimnym i wyrachowanym charakterem?
Marina uśmiechnęła się.
– Chyba zapomnieliśmy już, jak wygląda prawdziwy mężczyzna.
Igor zatrzasnął za sobą drzwi.
Marina przez dłuższą chwilę stała nieruchomo w cichym mieszkaniu.
Potem wyjęła telefon.
Zadzwoniła po ślusarza.
Tego samego dnia wymieniła zamki.
Igor zamieszkał u swojej matki.
Nina Pietrowna przyjęła go z otwartymi ramionami.
Przynajmniej na początku.
Szybko jednak okazało się, że wspólne mieszkanie ma swoją cenę.
Od tej pory Igor musiał tłumaczyć matce każdy wydatek.
Ile wydał.
Na co.
Dlaczego.
Nawet paragony ze sklepu musiał jej pokazywać.
W końcu dostał tę pełną finansową wolność, o której tak bardzo marzył.
Tyle że okazało się, iż:
wolność zawsze idzie w parze z odpowiedzialnością.
Marina tymczasem została sama w swoim mieszkaniu.
Nie samotna.
Wolna.
Za zaoszczędzone pieniądze wyremontowała mieszkanie, pojechała na wakacje i wreszcie mogła kupować dla siebie to, na co miała ochotę, bez słuchania pytań, dlaczego kawałek sera kosztuje aż tyle.
A kiedy pewnego dnia ponownie zobaczyła finansową tabelę, w której Igor skrupulatnie zapisał nawet pięćdziesiąt rubli wydane na parking, uśmiechnęła się.
Nie była już zła.
Pomyślała tylko:
Czasami najdroższą lekcją nie jest to, za co musimy zapłacić, lecz to, co zbyt długo dawaliśmy komuś za darmo.
