– Oszukałaś mnie! – głos Nikołaja przeciął ciszę panującą w salonie.
Antonina drgnęła.
– Co?
– Wiedziałaś! Wiedziałaś, że nie możesz mieć dzieci, a mimo to za mnie wyszłaś!
Twarz mężczyzny wykrzywiła się ze złości. Antonina przez kilka sekund tylko na niego patrzyła, jakby nie rozumiała jego słów. A przecież słyszała każde z nich. Może nawet zbyt dobrze.
Przypomniała sobie dzień ich ślubu.
Jej matka poprawiała właśnie welon przed lustrem.
– Będziesz najpiękniejszą panną młodą – powiedziała ze łzami w oczach.
Antonina rzeczywiście uważała wtedy, że wygląda pięknie. Śnieżnobiała suknia, koronkowe rękawy, bukiet drżący w dłoniach… Obok niej stał Nikołaj w eleganckim garniturze i patrzył na nią tak, jakby była najważniejszą osobą na świecie.
Wszystko wydarzyło się dokładnie tak, jak Antonina wyobrażała sobie jeszcze jako nastolatka.
Miłość. Ślub. Wspólny dom. Dzieci.
Dużo dzieci.
Nikołaj chciał syna, ona marzyła o córeczce. W końcu ze śmiechem uzgodnili, że będą mieli troje dzieci.
– Jedno będzie chłopcem, drugie dziewczynką, a trzecie będzie niespodzianką – powiedział wtedy Nikołaj.
Antonina roześmiała się.
– A kto wychowa tyle dzieci?
– Ty.
– Ja?
– Będziesz najlepszą mamą na świecie.
Antonina mu uwierzyła.
Wierzyła w każde jego słowo.
Pierwsze miesiące rzeczywiście przypominały bajkę. Nikołaj wracał z pracy, a ona czekała na niego z kolacją. Wieczorami zasypiali wtuleni w siebie. Każdego ranka Antonina niemal z drżeniem serca spoglądała na kalendarz.
Może tym razem.
Może tym razem się udało.
Ale się nie udało.
Minął miesiąc.
Potem kolejny.
A później jeszcze jeden.
Lato przeszło w jesień, jesień w zimę.
Początkowo Nikołaj pytał z nadzieją:
– No i?
Antonina tylko kręciła głową.
Później już nie pytał.
Po prostu na nią patrzył.
A w jego spojrzeniu było coraz mniej miłości.
W lutym Antonina w końcu powiedziała:
– Może powinniśmy pójść do lekarza.
Nikołaj patrzył w telefon.
– Może.
W klinice unosił się zapach środków dezynfekcyjnych. Na korytarzu siedziały kobiety. Jedna ściskała w dłoniach dokumenty, druga ze spuszczoną głową patrzyła w podłogę.
Antonina przeglądała magazyn o ciąży i powtarzała sobie w myślach:
To tylko mały problem.
Poradzimy sobie.
Wszystko będzie dobrze.
Jednak jedno badanie prowadziło do kolejnego.
Badania krwi.
USG.
Badania hormonów.
Kolejne wyniki.
Kolejne oczekiwanie.
W końcu lekarz spokojnie położył przed nią wyniki.
– Szansa na naturalne poczęcie wynosi około pięciu procent.
Antonina przez chwilę milczała.
– Pięć?
– Tak.
– Ale… czyli jest szansa?
Lekarz skinął głową.
– Jest.
I Antonina uczepiła się tego jednego słowa.
Jest szansa.
Rozpoczęło się leczenie.
Leki, zastrzyki i hormony powoli zaczęły zmieniać jej ciało, a także psychikę.
Pewnego wieczoru Nikołaj znalazł ją płaczącą w drzwiach sypialni.
– Znowu? – zapytał zirytowany.
– Nie potrafię przestać…
– To trwa już od miesięcy.
– To przez hormony.
– Mam już dość tych hormonów!
Antonina podniosła na niego wzrok.
– Ja też mam już tego dość, Kola.
Ale Nikołaj już zatrzasnął za sobą drzwi.
Jesienią nadszedł czas pierwszego in vitro.
Antonina bała się każdego ruchu. Niemal nie śmiała oddychać, żeby przypadkiem czegoś nie zepsuć.
Dwa tygodnie później zadzwonił telefon.
– Przykro nam, wynik jest negatywny.
Antonina odłożyła telefon.
Nie płakała.
Po prostu usiadła na podłodze w przedpokoju.
Została tam aż do wieczora.
Kiedy Nikołaj wrócił do domu, spojrzał na nią.
– Ile już wydaliśmy?
Antonina podniosła wzrok.
– Nie wiem.
– Ja wiem. Prawie milion.
– Kola…
– I co z tego mamy?
Antonina spuściła głowę.
Sama nie znała odpowiedzi.
Przed drugim podejściem Nikołaj zaczął wracać do domu coraz później.
– Dużo pracy – mówił.
Antonina o nic nie pytała.
Czuła na jego ubraniach zapach obcych perfum, ale odwracała głowę.
Drugie podejście również zakończyło się niepowodzeniem.
– Może wystarczy – powiedział któregoś wieczoru Nikołaj.
– Lekarz mówi, że trzecia próba również ma sens.
– Lekarz mówi to, za co mu płacisz.
– Ja po prostu chcę mieć dziecko.
– Ja też!
Głos mężczyzny zadrżał.
– Ale nie w ten sposób.
Trzecie podejście Antonina praktycznie przechodziła sama.
Nikołaj zawsze „pracował”.
Kiedy przyszły wyniki, nie czuła już strachu.
Tylko pustkę.
– Przykro nam…
Tylko tyle.
Po tych trzech słowach coś w niej ostatecznie pękło.
Tego wieczoru Nikołaj jednak wrócił do domu.
I wtedy wszystko wybuchło.
– Oszukałaś mnie! – wrzasnął.
– Nie oszukałam cię.
– Wiedziałaś, że jesteś bezpłodna!
– Nie wiedziałam! Diagnozę postawiono dopiero po ślubie!
– Kłamiesz!
– Ty też byłeś u lekarza!
Nikołaj podszedł bliżej.
– Ja chcę normalnej rodziny!
– Możemy mieć rodzinę.
– Ja chcę własne dziecko!
Oczy Antoniny wypełniły się łzami.
– Możemy adoptować.
– Nie chcę cudzego dziecka.
– Kola, proszę…
Mężczyzna chwycił wazon i cisnął nim o ścianę.
Porcelana rozprysła się na kawałki.
Antonina drgnęła.
Nikołaj spojrzał na nią w sposób, którego nigdy wcześniej u niego nie widziała.
– Rozwodzimy się.
– Nie…
– Już cię nie kocham.
Te dwa słowa zabolały bardziej niż wszystkie wcześniejsze krzyki.
Wieczorem Nikołaj zaczął się pakować.
Antonina stała przy drzwiach.
– Zostań – wyszeptała. – Możemy spróbować jeszcze raz.
Nikołaj nawet na nią nie spojrzał.
– Jesteś tylko bezpłodną kobietą.
Po tych słowach zatrzasnął za sobą drzwi.
Antonina po raz pierwszy poczuła, że mieszkanie jest zdecydowanie za duże dla jednej osoby.
Po rozwodzie przez wiele tygodni ledwo żyła.
Nie chciała jeść.
Nie chciała rozmawiać.
Nie chciała patrzeć w lustro na twarz, która wydawała jej się twarzą kobiety, która straciła wszystko.
Przyjaciółki próbowały jej pomóc.
Matka dzwoniła do niej każdego wieczoru.
Ale pewnego ranka Antonina wstała, spojrzała w lustro i powiedziała:
– Dosyć.
Nie dla Nikołaja.
Nie po to, żeby komukolwiek coś udowodnić.
Tylko dla siebie.
Najpierw po prostu wzięła prysznic.
Potem posprzątała mieszkanie.
Później zaczęła biegać.
W pracy podjęła się trudnego projektu.
Zaczęła podróżować.
Poznawała nowe miejsca, nowych ludzi i powoli uczyła się, że jej życie nie skończyło się tylko dlatego, że ktoś ją opuścił.
Dwa lata później poznała Dmitrija w księgarni.
Oboje sięgnęli po tę samą książkę.
– Proszę – powiedział mężczyzna z uśmiechem.
– Jeśli panu ją oddam, zaprosi mnie pan na kawę?
Dmitrij roześmiał się.
– To będzie najdroższa książka w moim życiu.
Z kawiarni wyszli dopiero trzy godziny później.
Dmitrij opowiedział jej o swojej córce, Daszy.
– Wychowuję ją sam.
Antonina uśmiechnęła się.
– Musisz być dobrym ojcem.
– Staram się.
Podczas trzeciego spotkania Antonina w końcu powiedziała mu prawdę.
– Nie mogę mieć dzieci.
Dmitrij długo milczał.
Antonina była już przygotowana na to, że on również zniknie.
Ale mężczyzna zapytał tylko:
– Chcesz jeszcze mieć dziecko?
– Tak.
– W takim razie zobaczymy, co przyniesie życie.
– A jeśli nigdy się nie uda?
Dmitrij ujął jej dłoń.
– I tak wybiorę ciebie.
Dasza początkowo podchodziła do niej ostrożnie.
Potem coraz częściej prosiła, żeby Antonina czytała jej bajki.
Aż pewnego wieczoru po prostu wtuliła się w nią na kanapie.
– Jutro też przyjdziesz?
Antoninie ścisnęło się gardło.
– Jeśli będziesz chciała.
– Chcę.
Minęły dwa lata.
Antonina przestała bać się, że ktoś ją zostawi.
Przy Dmitriju nie musiała niczego udowadniać.
Nie kochano jej ze względu na dziecko.
Nie była wartościowa dlatego, że mogła zostać matką.
Była wartościowa po prostu dlatego, że była sobą.
W sylwestrową noc Antonina stała przy oknie i patrzyła na padający śnieg.
– Czego sobie życzyłaś? – zapytał Dmitrij.
– Dziecka.
– W takim razie ja też tego sobie życzę.
Miesiąc później Antonina zaczęła dziwnie się czuć.
Spóźniała się miesiączka.
Tylko kilka dni.
Mimo to drżącymi dłońmi kupiła test.
Dwie kreski.
Nie mogła uwierzyć własnym oczom.
Kupiła drugi.
Dwie kreski.
Przy trzecim zaczęła jednocześnie płakać i śmiać się.
– Dmitrij…
Mężczyzna wbiegł do pokoju.
Antonina tylko wyciągnęła w jego stronę test.
Dmitrij początkowo nie rozumiał.
Potem pobladł.
– To…?
Antonina skinęła głową.
– Tak.
Mężczyzna podniósł ją i przytulił tak mocno, jakby bał się, że wszystko jest tylko snem.
Lekarze również nie kryli zdumienia.
– Biorąc pod uwagę pani wcześniejsze wyniki, jest to niezwykle rzadkie.
Antonina zapytała ze łzami w oczach:
– Ale z dzieckiem wszystko w porządku?
Lekarz uśmiechnął się.
– Tak. Wszystko wygląda prawidłowo.
Dziewięć miesięcy później urodził się chłopiec.
Latem.
Dokładnie tak, jak Antonina kiedyś sobie wyobrażała.
Dasza ostrożnie podeszła do łóżeczka.
– Mogę go wziąć?
– Oczywiście. Tylko ostrożnie.
Dziewczynka wzięła braciszka na ręce.
Przez kilka sekund poważnie mu się przyglądała.
– Mamo?
– Tak?
– On zawsze będzie taki czerwony?
Antonina roześmiała się.
A potem zaczęła płakać.
Dmitrij objął ją, a Dasza ze śmiechem patrzyła na niemowlę.
W tym momencie Antonina nie myślała już o Nikołaju.
Nie czuła gniewu.
Nie czuła nienawiści.
Nawet bólu.
Tylko wdzięczność.
W końcu zrozumiała, że czasami życie nie odbiera nam tego, czego pragniemy, lecz usuwa z naszej drogi człowieka, przy którym nigdy nie moglibyśmy otrzymać miłości, na jaką naprawdę zasługujemy.
I trzymając syna w ramionach, Antonina wiedziała już, że nie liczy się to, ile razy ktoś powiedział, że coś jest niemożliwe, lecz to, czy pewnego dnia znajdzie się przy nas ktoś, kto nie zapyta, co możemy mu dać, tylko powie: „I tak wybieram ciebie”.
